1کنار نهرهای بابِل، آنجا نشستیم وگریستیم، چون صَهیون را به یاد آوردیم.
2بر درختان بید که در میان آنند بربطهای خود را آویختیم،
3زیرا اسیرکنندگانِ ما در آنجا از ما سرود خواستند، و عذابکنندگانِ ما سرودهای شادمانی طلب کردند. گفتند: «یکی از سرودهای صَهیون را برای ما بسرایید!»
4چگونه سرود خداوند را در زمین بیگانه بخوانیم؟
5ای اورشلیم، اگر تو را فراموش کنم، باشد که دست راستم هنرش را فراموش کند!
6اگر تو را یاد نکنم، و اورشلیم را بر بزرگترین شادیِ خود ترجیح ندهم، باشد که زبانم به کامم بچسبد!
7خداوندا، به یاد آر آنچه را که اَدومیان به روز سرنگونی اورشلیم کردند؛ چگونه فریاد برآوردند که: «ویرانش کنید! از بیخ و بن ویرانش کنید!»
8ای دختر بابِل که محکوم به نابودی هستی، خوشا به حال آن که تو را جزا دهد، به عوض آنچه بر ما روا داشتی!
9خوشا به حال آن که کودکان تو را برگیرد و آنها را به صخرهها بزند!