1مزمور داوود. ای جان من خداوند را متبارک بخوان! و هر چه در درون من است، نام قدوس او را متبارک خواند!
2ای جان من، خداوند را متبارک بخوان و هیچیک از همۀ احسانهایش را فراموش مکن!
3که همۀ گناهانت را میآمرزد، و همۀ بیماریهایت را شفا میبخشد!
4که حیات تو را از هاویه فدیه میدهد و تاجِ محبت و رحمت را بر سرت مینهد!
5که جان تو را به چیزهای نیکو سیر میکند تا همچون عقاب، جوانی تو تازه شود.
6خداوند عدل و انصاف را برای همۀ مظلومان به جا میآورد.
7او راههای خود را به موسی آموخت و اعمال خویش را به بنیاسرائیل.
8یهوه رحیم و فیاض است، دیرخشم و آکنده از محبت.
9تا ابد محاکمه نخواهد کرد، و همیشه بُغض نخواهد داشت.
10او با ما مطابق گناهانمان رفتار نمیکند و به ما بر حسب تقصیراتمان سزا نمیدهد.
11زیرا به اندازهای که آسمان از زمین فراتر است، به همان اندازه نیز محبت خدا نسبت به ترسندگان او عظیم است!
12به اندازهای که مشرق از مغرب دور است به همان اندازه نیز نافرمانیهای ما را از ما دور کرده است.
13چنانکه پدر بر فرزندان خود رئوف است، همچنان خداوند نیز بر ترسندگان خویش رأفت میکند.
14زیرا سرشتِ ما را میداند، و به یاد دارد که ما خاک هستیم!
15و اما انسان، روزهای عمرش همچون علف است؛ مانند گل صحرا میشکفد،
16اما به وزش بادی از میان میرود، و دیگر اثری از او بر جای نمیماند!
17اما از ازل تا به ابد محبت خداوند شامل حال ترسندگان اوست، و عدالت او شامل حال فرزندانِ فرزندانِ ایشان،
18و آنان که عهد او را حفظ میکنند و به جا آوردن احکامش را یاد میدارند.
19خداوند تخت خویش را در آسمان استوار ساخته، و پادشاهیاش بر همه مسلط است.
20ای فرشتگان خداوند، او را متبارک خوانید، ای زورآورانی که کلام او را به جا میآورید و فرمانبردار اویید.
21ای جمیع لشکریان او، و ای خادمان او که ارادهاش را به جا میآورید، خداوند را متبارک خوانید!
22ای همۀ کارهای خداوند، او را در هر کجای فرمانرواییاش متبارک خوانید! ای جان من، خداوند را متبارک بخوان!