1اِلیهو ادامه داده، گفت:
2«آیا این را انصاف میشماری که بگویی: ”از خدا عادلترم“؟
3یا بگویی: ”مرا چه سود؟ مرا از گناه نکردن چه منفعت؟“
4«من تو را پاسخ خواهم گفت، و دوستانت را با تو.
5به سوی آسمانها بنگر و ببین، و ابرها را ملاحظه کن که از تو بلندترند.
6اگر گناه کنی، چه زیانی به او میرسانی؟ اگر نافرمانیهایت بسیار باشد، به او چه خواهی کرد؟
7اگر پارسا باشی، به او چه میبخشی؟ و از دست تو چه میگیرد؟
8شرارتِ تو تنها بر مردی همچون خودت اثر میگذارد، و پارساییات تنها بر بنیآدم.
9«آدمیان از فرط ظلم فریاد برمیآورند، و به سبب دست زورمندان فغان سر میدهند.
10اما کسی نمیگوید: ”خدای آفرینندۀ من کجاست، که شبانگاه سرودها میبخشد؟
11آن که ما را بیش از وحوشِ زمین تعلیم میدهد، و از پرندگان آسمان حکیمتر میسازد؟“
12فریاد آدمیان بلند میشود، اما او پاسخ نمیدهد، به سبب تکبر شریران.
13بهیقین که خدا بطالت را نمیشنود، و قادر مطلق بدان اعتنا نمیکند.
14چقدر بیشتر نخواهد شنید وقتی میگویی او را نمیبینی؛ دعویات در حضور وی است، و منتظر او هستی!
15پس حال، چون او در خشم خود جزا نمیدهد، و گناه را بسیار در نظر نمیآورد،
16ایوب دهان خویش به بطالت میگشاید، و با نادانی سخنان بسیار میگوید.»