1پس اِلیهو در ادامه گفت:
2«ای حکیمان، سخنان مرا بشنوید، و ای دانایان، به من گوش فرا دهید؛
3زیرا گوش، سخنان را میسنجد، همچنان که کام، خوراک را میچِشَد.
4بیایید تا آنچه را درست است برای خود اختیار کنیم، و آنچه را نیکوست در میان خود فرا گیریم.
5«ایوب میگوید: ”من بیگناهم. خدا حق مرا از من دریغ داشته است.
6اگرچه حق با من است، دروغگو شمرده شدهام؛ هرچند بری از هر نافرمانیام، جراحتم علاجناپذیر است.“
7کدام انسان مانند ایوب است، که تمسخر را همچون آب مینوشد؟
8با بدکاران همراه میشود، و با شریران راه میرود؟
9زیرا گفته است: ”انسان را از خشنود ساختنِ خدا سودی عاید نمیشود.“
10«پس ای مردان فهیم، سخنم را بشنوید: حاشا از خدا که بدی کند، و از قادر مطلق که شرارت ورزد!
11زیرا او انسان را بر حسب عملش مکافات میدهد، و هر کس را موافق راهش سزا میرساند.
12براستی که خدا بدی نمیکند، و قادر مطلق عدالت را مخدوش نمیسازد.
13کیست که ادارۀ زمین را به وی سپرده باشد؟ کیست که او را به ریاست بر تمامی جهان نصب کرده باشد؟
14اگر دل خود را بر آن نهد که روح و نَفَس خویش را نزد خود بازگیرد،
15تمامی بشر با هم هلاک خواهند شد، و آدمی به خاک باز خواهد گشت.
16«اگر فهم داری، این را بشنو، و به آنچه میگویم گوش فرا ده.
17آیا آن که از عدالت نفرت دارد میتواند حکومت کند؟ آیا آن عادلِ قدیر را محکوم میکنی؟
18همان که پادشاه را گوید: ”پست هستی،“ و نُجَبا را که: ”شریرید.“
19همان که از امیران جانبداری نمیکند، و غنی را بر فقیر ترجیح نمیدهد، زیرا که جملگی کارِ دست اویند؟
20در لحظهای میمیرند؛ مردمان در نیمۀ شب به لرزه درآمده، درمیگذرند، و قدرتمندان بدون دخالت دستِ انسان از میان برداشته میشوند.
21«زیرا چشمان او بر راههای انسان است، و تمامی قدمهای وی را میبیند.
22هیچ تاریکی یا ظلمت غلیظی نیست که بدکاران خود را در آن پنهان کنند.
23خدا نیازی ندارد انسان را بیشتر بیازماید، که نیاز باشد انسان به جهت داوری به حضور او بیاید.
24زورآوران را بیتفحص خُرد میکند، و دیگران را بر جای ایشان مینشاند.
25پس او از اعمالشان آگاه است، و ایشان را شبانه سرنگون میسازد، و لِه میشوند.
26ایشان را به سبب شرارتشان میزنَد، در مکانی که همه ببینند،
27زیرا از پیرویِ او منحرف شدند، و به هیچیک از راههای او اعتنا نکردند،
28چندان که سبب گردیدند فریاد بینوایان به حضور او برسد، و او فریاد ستمدیدگان را بشنود.
29اگر خاموش مانَد، کیست که او را محکوم تواند کرد؟ اگر روی خویش نهان سازد، کیست که بر وی نظر تواند کرد؟ بر ملّت و بر فرد به یکسان سلطه دارد،
30تا مرد خدانشناس سلطنت نکند و برای مردم دام نگسترد.
31«آیا کسی هست که به خدا گفته باشد، ”جزا یافتم و دیگر خطا نخواهم کرد؛
32آنچه را نمیبینم، به من بیاموز؛ و اگر گناه کردهام، دیگر نخواهم کرد“؟
33پس آیا خدا باید بر وفقِ مرادِ تو پاداشت دهد، حال آنکه تو از این اِبا داری؟ تصمیم با توست، نه با من؛ پس آنچه صواب میدانی، بگو.
34«اشخاص فهیم مرا خواهند گفت، و مرد حکیمی که سخنم را بشنود خواهد گفت:
35”ایوب بدون شناخت سخن میگوید، و سخنانش خالی از بصیرت است.“
36کاش ایوب تا به نهایت آزموده شود، زیرا همچون شریران پاسخ میدهد؛
37زیرا سرکشی را بر گناه خود میافزاید، و در میان ما به تمسخر دستک میزند، و بر ضد خدا سخنان بسیار میگوید!»