1Κρῖνόν με, Θεέ, καὶ δίκασον τὴν δίκην μου κατὰ ἔθνους ἀνοσίου· ἀπὸ ἀνθρώπου ἀπάτης καὶ ἀνομίας ἐλευθέρωσόν με·
2Διότι σὺ εἶσαι ὁ Θεὸς τῆς δυνάμεώς μου· διὰ τὶ μὲ ἀπέβαλες; διὰ τί περιπατῶ σκυθρωπὸς ἐκ τῆς καταθλίψεως τοῦ ἐχθροῦ;
3Ἐξαπόστειλον τὸ φῶς σου καὶ τὴν ἀλήθειάν σου· αὐτὰ ἄς μὲ ὁδηγῶσιν· ἄς μὲ φέρωσιν εἰς τὸ ὄρος τῆς ἁγιότητός σου καὶ εἰς τὰ σκηνώματά σου.
4Τότε θέλω εἰσέλθει εἰς τὸ θυσιαστήριον τοῦ Θεοῦ, εἰς τὸν Θεόν, τὴν εὐφροσύνην τῆς ἀγαλλιάσεώς μου· καὶ θέλω σὲ δοξολογεῖ ἐν κιθάρᾳ, ὦ Θεέ, ὁ Θεὸς μου.
5Διὰ τί εἶσαι περίλυπος, ψυχή μου; καὶ διὰ τὶ ταράττεσαι ἐντὸς μου; ἔλπισον ἐπὶ τὸν Θεόν· ἐπειδή ἔτι θέλω ὑμνεῖ αὐτόν· αὐτὸς εἶναι ἡ σωτηρία τοῦ προσώπου μου καὶ ὁ Θεὸς μου.