1[Ψαλμὸς τοῦ Δαβίδ.] Κύριε, τίς θέλει κατοικήσει ἐν τῇ σκηνῇ σου; τίς θέλει κατοικήσει ἐν τῷ ὄρει τῷ ἁγίῳ σου;
2Ὁ περιπατῶν ἐν ἀκεραιότητι καὶ ἐργαζόμενος δικαιοσύνην, καὶ λαλῶν ἀλήθειαν ἐν τῇ καρδίᾳ αὑτοῦ·
3Ὁ μή καταλαλῶν διὰ τῆς γλώσσης αὑτοῦ, μηδὲ πράττων κακὸν εἰς τὸν φίλον αὑτοῦ, μηδὲ δεχόμενος ὀνειδισμὸν κατὰ τοῦ πλησίον αὑτοῦ.
4Εἰς τοὺς ὀφθαλμοὺς αὐτοῦ καταφρονεῖται ὁ ἀχρεῖος· τιμᾷ δὲ τοὺς φοβουμένους τὸν Κύριον· ὁμνύει εἰς τὸν πλησίον αὑτοῦ καὶ δὲν ἀθετεῖ·
5δὲν δίδει τὸ ἀργύριον αὑτοῦ ἐπὶ τόκῳ, οὐδὲ λαμβάνει δῶρα κατὰ τοῦ ἀθώου. Ὁ πράττων ταῦτα δὲν θέλει σαλευθῆ εἰς τὸν αἰῶνα.