1[Ψαλμὸς τοῦ Δαβίδ.] Κύριε, πρὸς σὲ ἔκραξα· σπεῦσον πρὸς ἐμέ· ἀκροάσθητι τῆς φωνῆς μου, ὅταν κράζω πρὸς σέ.
2Ἄς κατευθυνθῇ ἐνώπιόν σου ἡ προσευχή μου ὡς θυμίαμα· ἡ ὕψωσις τῶν χειρῶν μου ἄς γείνῃ ὡς θυσία ἑσπερινή.
3Βάλε, Κύριε, φυλακήν εἰς τὸ στόμα μου· φύλαττε τὴν θύραν τῶν χειλέων μου.
4Μή ἐκκλίνῃς τὴν καρδίαν μου εἰς πρᾶγμα πονηρόν, ὥστε νὰ ἐκτελῶ πράξεις ἀσεβεῖς μετὰ ἀνθρώπων ἐργαζομένων ἀνομίαν· μηδὲ νὰ φάγω ἀπὸ τῶν ἐκλεκτῶν αὐτῶν φαγητῶν.
5Ἄς μὲ κτυπᾷ ὁ δίκαιος· τοῦτο θέλει εἶσθαι ἔλεος· καὶ ἄς μὲ ἐλέγχῃ· τοῦτο θέλει εἶσθαι μύρον ἐξαίρετον· δὲν θέλει βλάψει τὴν κεφαλήν μου· διότι μάλιστα καὶ θέλω προσεύχεσθαι ὑπὲρ αὐτῶν ἐν ταῖς συμφοραῖς αὐτῶν.
6Ὅτε οἱ ἀρχηγοὶ αὐτῶν περιήρχοντο εἰς τόπους πετρώδεις, ἤκουσαν τὰ λόγιά μου, ὅτι ἦσαν γλυκέα.
7Τὰ ὀστᾶ ἡμῶν διασκορπίζονται ἐν τῷ στόματι τοῦ τάφου, ὡς ὅταν τις κόπτῃ καὶ σχίζῃ ξύλα ἐπὶ τὴν γῆν.
8Διὰ τοῦτο οἱ ὀφθαλμοὶ μου, Κύριε Θεέ, ἀτενίζουσι πρὸς σέ· ἐπὶ σὲ ἤλπισα· μή καταστρέψῃς τὴν ψυχήν μου.
9Φύλαξόν με ἀπὸ τῆς παγίδος, τὴν ὁποίαν ἔστησαν δι᾿ ἐμέ, καὶ ἀπὸ τῶν βρόχων τῶν ἐργαζομένων ἀνομίαν.
10Ἄς πέσωσιν ὁμοῦ οἱ ἀσεβεῖς εἰς τὰ δίκτυα αὑτῶν, ἐνῷ ἐγὼ θέλω περάσει ἀβλαβής.