1[Ὠιδή τῶν Ἀναβαθμῶν.] Ἐκ βαθέων ἔκραξα πρὸς σέ, Κύριε.
2Κύριε, εἰσάκουσον τῆς φωνῆς μου· ἄς ἦναι τὰ ὦτά σου προσεκτικὰ εἰς τὴν φωνήν τῶν δεήσεών μου.
3Ἐὰν, Κύριε, παρατηρήσῃς ἀνομίας, Κύριε, τίς θέλει δυνηθῆ νὰ σταθῆ;
4Παρὰ σοὶ ὅμως εἶναι συγχώρησις, διὰ νὰ σὲ φοβῶνται.
5Προσέμεινα τὸν Κύριον, προσέμεινεν ἡ ψυχή μου, καὶ ἤλπισα ἐπὶ τὸν λόγον αὐτοῦ.
6Ἡ ψυχή μου προσμένει τὸν Κύριον, μᾶλλον παρὰ τοὺς προσμένοντας τὴν αὐγήν, ναί, τοὺς προσμένοντας τὴν αὐγήν.
7Ἄς ἐλπίζῃ ὁ Ἰσραήλ ἐπὶ τὸν Κύριον· διότι παρὰ τῷ Κυρίῳ εἶναι ἔλεος, καὶ λύτρωσις πολλή παρ᾿ αὐτῷ·
8καὶ αὐτὸς θέλει λυτρώσει τὸν Ἰσραήλ ἀπὸ πασῶν τῶν ἀνομιῶν αὐτοῦ.