1Ἄνθρωπος ὅστις ἐλεγχόμενος σκληρύνει τὸν τράχηλον, ἐξαίφνης θέλει ἀφανισθῆ καὶ χωρὶς ἰάσεως.
2Ὅταν οἱ δίκαιοι μεγαλυνθῶσιν, ὁ λαὸς εὐφραίνεται· ἀλλ᾿ ὅταν ὁ ἀσεβής ἐξουσιάζῃ, στενάζει ὁ λαός.
3Ὅστις ἀγαπᾷ τὴν σοφίαν, εὐφραίνει τὸν πατέρα αὑτοῦ· ἀλλ᾿ ὅστις συναναστρέφεται μὲ πόρνας, φθείρει τὴν περιουσίαν αὑτοῦ.
4Ὁ βασιλεὺς διὰ τῆς δικαιοσύνης στερεόνει τὸν τόπον· ἀλλ᾿ ὁ δωρολήπτης καταστρέφει αὐτόν.
5Ὁ ἄνθρωπος ὅστις κολακεύει τὸν πλησίον αὑτοῦ, ἐκτείνει δίκτυον ἔμπροσθεν τῶν βημάτων αὐτοῦ.
6Ὁ κακὸς ἄνθρωπος παγιδεύεται ἐν τῇ ἀνομίᾳ· ἀλλ᾿ ὁ δίκαιος ψάλλει καὶ εὐφραίνεται.
7Ὁ δίκαιος λαμβάνει γνῶσιν τῆς κρίσεως τῶν πενήτων· ὁ ἀσεβής δὲν νοεῖ γνῶσιν.
8Οἱ χλευασταὶ ἄνθρωποι καταφλέγουσι τὴν πόλιν· ἀλλ᾿ οἱ σοφοὶ ἀποστρέφουσι τὴν ὀργήν.
9Ὁ σοφὸς ἄνθρωπος, διαφερόμενος μετὰ τοῦ ἄφρονος ἀνθρώπου, εἴτε ὀργίζεται, εἴτε γελᾷ, δὲν εὑρίσκει ἀνάπαυσιν.
10Οἱ ἄνδρες τῶν αἱμάτων μισοῦσι τὸν ἄμεμπτον· ἀλλ᾿ οἱ εὐθεῖς ἐκζητοῦσι τὴν ζωήν αὐτοῦ.
11Ὁ ἄφρων ἐκθέτει ὅλην αὑτοῦ τὴν ψυχήν· ὁ δὲ σοφὸς ἀναχαιτίζει αὐτήν εἰς τὰ ὀπίσω.
12Ἐὰν ὁ διοικητής προσέχῃ εἰς λόγους ψευδεῖς, πάντες οἱ ὑπηρέται αὐτοῦ γίνονται ἀσεβεῖς.
13Πένης καὶ δανειστής συναπαντῶνται· ὁ Κύριος φωτίζει ἀμφοτέρων τοὺς ὀφθαλμούς.
14Βασιλέως κρίνοντος τοὺς πτωχοὺς ἐν ἀληθείᾳ, ὁ θρόνος αὐτοῦ θέλει στερεωθῆ διαπαντός.
15Ἡ ῥάβδος καὶ ὁ ἔλεγχος δίδουσι σοφίαν· παιδίον δὲ ἀπολελυμένον καταισχύνει τὴν μητέρα αὑτοῦ.
16Ὅταν οἱ ἀσεβεῖς πληθύνωνται, ἡ ἀνομία περισσεύει· ἀλλ᾿ οἱ δίκαιοι θέλουσιν ἰδεῖ τὴν πτῶσιν αὐτῶν.
17Παίδευε τὸν υἱὸν σου καὶ θέλει φέρει ἀνάπαυσιν εἰς σέ· καὶ θέλει φέρει ἡδονήν εἰς τὴν ψυχήν σου.
18Ὅπου δὲν ὑπάρχει ὄρασις, ὁ λαὸς διαφθείρεται· εἶναι δὲ μακάριος ὁ φυλάττων τὸν νόμον.
19Ὁ δοῦλος διὰ λόγων δὲν θέλει διορθωθῆ· ἐπειδή καταλαμβάνει μέν, ἀλλὰ δὲν ὑπακούει.
20Εἶδες ἄνθρωπον ταχὺν εἰς τοὺς λόγους αὑτοῦ; περισσοτέρα ἐλπὶς εἶναι ἐκ τοῦ ἄφρονος παρὰ ἐξ αὐτοῦ.
21Ἐὰν τις ἀνατρέφῃ παιδιόθεν τὸν δοῦλον αὑτοῦ τρυφηλῶς, τέλος πάντων θέλει κατασταθῆ υἱός.
22Ὁ θυμώδης ἄνθρωπος ἐξάπτει ἔριδα, καὶ ὁ ὀργίλος ἄνθρωπος πληθύνει ἀνομίας.
23Ἡ ὑπερηφανία τοῦ ἀνθρώπου θέλει ταπεινώσει αὐτόν· ὁ δὲ ταπεινόφρων ἀπολαμβάνει τιμήν.
24Ὁ συμμεριστής τοῦ κλέπτου μισεῖ τὴν ἑαυτοῦ ψυχήν· ἀκούει τὸν ὅρκον καὶ δὲν ὁμολογεῖ.
25Ὁ φόβος τοῦ ἀνθρώπου στήνει παγίδα· ὁ δὲ πεποιθὼς ἐπὶ Κύριον θέλει εἶσθαι ἐν ἀσφαλείᾳ.
26Πολλοὶ ζητοῦσι τὸ πρόσωπον τοῦ ἡγεμόνος· ἀλλ᾿ ἡ τοῦ ἀνθρώπου κρίσις εἶναι παρὰ Κυρίου.
27Ὁ ἄδικος ἄνθρωπος εἶναι βδέλυγμα εἰς τοὺς δικαίους· καὶ ὁ εὐθὺς εἰς τὴν ὁδὸν αὑτοῦ, βδέλυγμα εἰς τοὺς ἀσεβεῖς.