Job 3— NLV

¹Ten einde laaste het Job begin praat. Hy het die dag waarop hy gebore is, vervloek.

²Hy het gesê:

³“As my geboortedag tog nooit aangebreek het nie, en die nag toe daar gesê is: ‘’n Seun is gebore.’

⁴As daardie dag tog donker gebly het en God daarbo dit nie raakgesien het nie, en geen lig daardie dag geskyn het nie!

⁵Mag duisternis en donkerte dit weer opeis en ’n wolk dit oorskadu. Mag donkerte die dag verskrik.

⁶Mag diep duisternis daardie nag wegneem. Mag dit nooit getel word as ’n dag in die jaar nie. Mag dit nie tussen die maande verskyn nie.

⁷Mag daardie nag onvrugbaar gebly het. Mag dit vir niemand enige vreugde bring nie.

⁸“Mag mense wat dae vervloek, ook hierdie dag vervloek, so ook die mense wat die seemonster* kan oproep.

⁹Die sterre van daardie oggend moes verduister gewees het. Die dag moes tevergeefs gewag het op lig en nie die dag sien breek het nie.

¹⁰Want dit het nie verhoed dat ek gebore word nie, het nie smart vir my weggesteek nie.

¹¹“Hoekom het ek nie by geboorte gesterf en omgekom terwyl ek gebore is nie?

¹²Hoekom was daar ’n skoot om my op neer te sit, twee borste waaraan ek kon drink?

¹³Want dan sou ek in vrede in die graf kon lê, en rustig in die dood geslaap het

¹⁴saam met konings en raadgewers van die aarde wat puinhope herbou het,

¹⁵met vorste wat goud besit het en huise vol silwer.

¹⁶Hoekom is ek nie maar in die grond weggesteek soos ’n misgeboorte, soos ’n doodgebore kind wat nie die daglig gesien het nie?

¹⁷Daar staak die goddeloses die onrus, en daar kan die vermoeides rus.

¹⁸Gevangenes geniet hulle rus, hulle hoor nie die stem van die slawedrywer nie.

¹⁹Daar is geringes en vernames gelyk, en die slaaf is vry van sy baas.

²⁰“Hoekom gee God lig aan mense wat moeg is, lewe vir die wat verbitterd is?

²¹Hulle wens dat hulle kan doodgaan, maar die dood ontwyk hulle. Hulle soek die dood eerder as verborge skatte.

²²As hulle uiteindelik doodgaan, is dit vir hulle ’n groot verligting en vreugde.

²³Hoekom moet mense wat niks van die toekoms verwag nie, aanhou lewe, mense vir wie God aan swaarkry oorgegee het?

²⁴Versugting is my voedsel, my kreune word uitgegiet soos water.

²⁵Dit waarvoor ek gevrees het, het oor my gekom. Dit waarvoor ek bang was, het nou met my gebeur.

²⁶Ek ken geen rus en vrede nie. Daar is vir my geen blaaskans meer nie, net moeilikheid.”