Job 3— AFR20

¹Daarna het Job sy mond oopgemaak en sy geboortedag vervloek.

²Job het toe begin praat en gesê:

³“ Mag die dag waarop ek gebore is, vergaan, en die nag wat gesê het, ‘'n Seun is verwek.’

⁴Daardie dag – mag dit donker wees; mag God daar bo nie daarna vra nie, mag 'n ligglans nie daaroor skyn nie.

⁵Mag donker, ja, stikdonkerte dit opeis, mag wolke daarop toesak; mag 'n verduistering van die dag dit verskrik.

⁶Daardie nag – mag 'n diepe duisternis dit in besit neem; mag dit nie verskyn onder die dae van 'n jaar nie, nie in die getal van die maande voorkom nie.

⁷Juis daardie nag – mag dit onvrugbaar wees, mag uitroepe van vreugde nie daarin opklink nie.

⁸Mag hulle wat dae vervloek, dit verdoem, hulle wat die kuns verstaan om Leviatan wakker te maak.

⁹Mag die sterre van dié dag se oggendskemering verduister, mag dit wag op lig, en daar is niks nie; mag dit die wimpers van die dagbreek nie sien nie,

¹⁰omdat dit die deure van my moeder se skoot nie gesluit het nie, nie teenspoed vir my oë verberg het nie.

¹¹“ Waarom is ek nie dood by geboorte nie? Waarom het ek nie gesterf toe ek uit die moederskoot gekom het nie?

¹²Hoekom het knieë my ontvang; hoekom was daar borste, dat ek kon drink?

¹³Ja, anders sou ek nou kon lê en in vrede rus, ek sou kon slaap. Daar sou vir my rus wees

¹⁴by konings en die raadsmanne van die wêreld, dié wat vir hulleself puinhope herbou het,

¹⁵of by •hoë amptenare wat goud besit het, wat hulle huise met silwer gevul het.

¹⁶Of soos 'n weggesteekte misgeboorte, sou ek nie bestaan het nie, soos kinders wat nie die lig gesien het nie.

¹⁷Daar hou goddeloses op met die gewerskaf; daar vind dié wie se kragte uitgeput is, rus.

¹⁸Gevangenes is saam kommervry, hulle hoor nie meer die stem van die slawedrywer nie.

¹⁹Klein en groot is daar, die slaaf is vry van sy baas.

²⁰“ Waarom gee God die lig aan iemand wat hom moet afsloof? Waarom gee Hy die lewe aan mense met verbitterde siele,

²¹wat wag vir die dood, maar dit kom nie; hulle wat dieper daarna delf as na verborge skatte;

²²hulle wat van vreugde juig, wat hulle verheug wanneer hulle die graf vind.

²³Waarom gee Hy die lewe aan 'n man wie se pad verborge is, vir wie God aan alle kante afgesper het?

²⁴Ja, nog voor my brood, daag my gesug op; my geskreeu stroom soos water.

²⁵As ek vrees vir 'n verskrikking, dan kom dit my oor; dit waarvoor ek bang is, oorval my.

²⁶Ek kan nie rus vind nie, nie tot rus kom nie; ek kry geen verposing nie. Die onrus daag telkens op.”