1Dinggin ninyo ito, ninyong lahat na mga bayan; pakinggan ninyo, ninyong lahat na nananahan sa daigdig:
2Ng mababa at gayon din ng mataas, ng mayaman at ng dukha na magkasama.
3Ang aking bibig ay magsasalita ng karunungan; at ang pagbubulay ng aking puso ay magiging sa pagunawa.
4Ikikiling ko ang aking panig sa talinghaga: ibubuka ko ang aking malabong sabi sa alpa.
5Bakit ako matatakot sa mga kaarawan ng kasamaan, pagka kinukulong ako ng kasamaan sa aking mga sakong?
6Silang nagsisitiwala sa kanilang kayamanan, at nangaghahambog sa karamihan ng kanilang mga kayamanan;
7Wala sa kaniyang makatutubos sa ano pa mang paraan sa kaniyang kapatid, ni magbibigay man sa Dios ng pangtubos sa kaniya:
8(Sapagkat ang katubusan ng kanilang kaluluwa ay mahal, at itoy naglilikat magpakailan man:)
9Upang siyay mabuhay na lagi, upang siyay huwag makakita ng kabulukan.
10Sapagkat nakikita niya na ang mga pantas ay nangamamatay, ang mangmang at gayon din ang hangal ay nililipol, at iniiwanan ang kanilang kayamanan sa mga iba.
11Ang kanilang pagiisip sa loob ay, na ang kanilang mga bahay ay mananatili magpakailan man, at ang kanilang mga tahanang dako ay sa lahat ng salit saling lahi; tinatawag nila ang kanilang mga lupain ayon sa kanilang sariling mga pangalan.
12Ngunit ang taoy hindi lalagi sa karangalan: siyay gaya ng mga hayop na nangamamatay.
13Itong kanilang lakad ay kanilang kamangmangan: gayon may pagkatapos nila ay sinasangayunan ng mga tao ang kanilang mga kasabihan. (Selah)
14Silay nangatakda sa Sheol na parang kawan; kamatayan ay magiging pastor sa kanila: at ang matuwid ay magtataglay ng kapangyarihan sa kanila sa kinaumagahan; at ang kanilang kagandahan ay mapapasa Sheol upang matunaw, upang mawalan ng tahanan.
15Ngunit tutubusin ng Dios ang aking kaluluwa sa kapangyarihan ng Sheol: sapagkat tatanggapin niya ako. (Selah)
16Huwag kang matakot pagka may yumaman. Pagka ang kaluwalhatian ng kaniyang bahay ay lumago:
17Sapagkat pagka siyay namatay ay wala siyang dadalhin; ang kaniyang kaluwalhatian ay hindi bababang susunod sa kaniya.
18Bagaman habang siyay nabuhay ay kaniyang pinagpala ang kaniyang kaluluwa, (at pinupuri ka ng mga tao pagka gumagawa ka ng mabuti sa iyong sarili),
19Siyay paroroon sa lahi ng kaniyang mga magulang; hindi sila makakakita kailan man ng liwanag.
20Taong nasa karangalan, at hindi nakakaunawa, ay gaya ng mga hayop na namamatay.