1Bakit ang mga bansa ay nangagugulo, at ang mga bayan ay nangagaakala ng walang kabuluhang bagay?
2Ang mga hari sa lupa ay nagsisihanda, at ang mga pinuno ay nagsasanggunian, Laban sa Panginoon at laban sa kaniyang pinahiran ng langis, na sinasabi:
3Lagutin natin ang kanilang tali, at ating iwaksi ang kanilang mga panali sa atin.
4Siyang nauupo sa kalangitan ay tatawa: ilalagay sila ng Panginoon sa kakutyaan.
5Kung magkagayoy magsasalita siya sa kanila sa kaniyang poot, at babagabagin sila sa kaniyang malabis na sama ng loob:
6Gayon may inilagay ko ang aking hari sa aking banal na bundok ng Sion.
7Aking sasaysayin ang tungkol sa pasiya: sinabi ng Panginoon sa akin, Ikaw ay aking anak; sa araw na ito ay ipinanganak kita.
8Humingi ka sa akin, at ibibigay ko sa iyo ang mga bansa na iyong pinakamana, at ang mga pinakadulong bahagi ng lupa ay iyong pinakaari.
9Silay iyong babaliin ng isang pamalong bakal; iyong dudurugin sila na parang isang sisidlan ng magpapalyok.
10Ngayon ngay magpakapantas kayo, Oh kayong mga hari: mangatuto kayo, kayong mga hukom sa lupa.
11Kayoy mangaglingkod sa Panginoon na may takot, at mangagalak na may panginginig.
12Hagkan ninyo ang anak, baka magalit siya, at kayoy mangapahamak sa daan, sapagkat ang kaniyang poot ay madaling magalab. Mapapalad ang nanganganlong sa kaniya.