1Ang marayang timbangan ay kasuklamsuklam sa Panginoon: ngunit ang ganap na timbangan ay kaniyang kaluguran.
2Pagka dumarating ang kapalaluan ay dumarating nga ang kahihiyan: ngunit nasa mababa ang karunungan.
3Ang pagtatapat ng mga matuwid ay papatnubay sa kanila: ngunit ang mga kasuwailan ng mga taksil ay papatay sa kanila.
4Ang mga kayamanan ay walang kabuluhan sa kaarawan ng poot: ngunit ang katuwiran ay nagliligtas sa kamatayan.
5Ang katuwiran ng sakdal ay magtuturo ng kaniyang lakad: ngunit mabubuwal ang masama dahil sa kaniyang sariling kasamaan.
6Ang katuwiran ng mga matuwid ay magliligtas sa kanila: ngunit silang gumagawang may karayaan ay madadakip sa kanilang sariling kasamaan.
7Pagka ang masamang tao ay namamatay, ang kaniyang pag-asa ay mapapasa pagkapahamak; at ang pagasa ng masama ay nawawala.
8Ang matuwid ay naliligtas sa kabagabagan, at ang masama ay dumarating na kahalili niya.
9Pinapatay ng masama ng kaniyang bibig ang kaniyang kapuwa: ngunit sa kaalaman ay maliligtas ang matuwid.
10Pagka napapabuti ang mga matuwid ang bayan ay nagagalak: at pagka ang masama ay namamatay, may hiyawan.
11Nabubunyi ang bayan sa pamamagitan ng pagpapala ng matuwid: ngunit napapahamak sa pamamagitan ng bibig ng masama.
12Siyang humahamak sa kaniyang kapuwa ay walang karunungan: ngunit ang taong naguunawa ay tumatahimik.
13Siyang yumayaong mapaghatid dumapit ay naghahayag ng mga lihim: ngunit ang may diwang tapat ay nagtatakip ng bagay.
14Kung saan walang pantas na pamamahala, ang bayan ay nababagsak: ngunit sa karamihan ng mga tagapayo ay may kagalingan.
15Siyang nananagot sa di kilala, ay mapapariwara: ngunit siyang nagtatanim sa pananagot ay tiwasay.
16Ang mapagbiyayang babae ay nagiimpok ng karangalan: at ang marahas na lalake ay pumipigil ng kayamanan.
17Ang maawaing tao ay gumagawa ng mabuti sa kaniyang sariling kaluluwa: ngunit ang taksil ay bumabagabag sa kaniyang sariling laman.
18Ang masama ay nakikinabang ng mga marayang sahod: ngunit ang naghahasik ng katuwiran ay nagtatamo ng tiwasay na ganting pala.
19Siyang matatag sa katuwiran ay magtatamo ng buhay: at siyang humahabol ng kasamaan ay sa kaniyang sariling ikamamatay.
20Silang suwail sa puso ay kasuklamsuklam sa Panginoon: ngunit ang gayong sakdal sa kanilang lakad ay kaniyang kaluguran.
21Bagaman ang kamay ay makikikamay, ang masamang tao ay walang pagsalang parurusahan: ngunit ang binhi ng matuwid ay maliligtas.
22Kung paano ang hiyas na ginto sa nguso ng baboy, gayon ang magandang babae na walang bait.
23Ang nasa ng matuwid ay buti lamang: ngunit ang hintay ng masama ay poot.
24May nagsasabog, at tumutubo pa, at may humahawak naman ng higit kay sa karampatan, ngunit nauuwi lamang sa pangangailangan.
25Ang kaluluwang mapagbigay ay tataba: at siyang dumidilig ay madidilig din.
26Siyang humahawak ng trigo ay susumpain siya ng bayan: ngunit kapurihan ay mapapasaulo niya na nagbibili niyaon.
27Siyang humahanap na masikap ng mabuti ay humahanap ng lingap: ngunit siyang kumakatha ng sama ay sa kaniya lalagpak.
28Siyang tumitiwala sa kaniyang mga kayamanan ay mabubuwal: ngunit ang matuwid ay mamumukadkad na parang sariwang dahon.
29Siyang bumabagabag ng kaniyang sariling sangbahayan ay magmamana ng hangin: at ang mangmang ay magiging alipin ng pantas sa puso.
30Ang bunga ng matuwid ay punong kahoy ng buhay; at siyang pantas ay humihikayat ng mga kaluluwa.
31Narito, ang matuwid ay gagantihin sa lupa: gaano pa nga kaya ang masama at makasalanan!