Proverbs 1— ABTAG

¹Ang mga kawikaan ni Salomon na anak ni David na hari sa Israel:

²Upang umalam ng karunungan at turo; upang bulayin ang mga salita ng pagkaunawa;

³Upang tumanggap ng turo sa pantas na paguugali, sa katuwiran, at kahatulan, at karampatan;

⁴Upang magbigay ng katalinuhan sa musmos. Kaalaman at pagbubulay sa kabataan:

⁵Upang marinig ng pantas, at lumago sa ikatututo: at upang tamuhin ng taong may unawa ang magagaling na payo:

⁶Upang umunawa ng kawikaan at ng kahulugan; ng mga salita ng pantas, at ng kanilang malalabong sabi.

⁷Ang takot sa Panginoon ay pasimula ng kaalaman: ngunit ang mangmang ay humahamak sa karunungan at turo.

⁸Anak ko, dinggin mo ang turo ng iyong ama, at huwag mong pabayaan ang kautusan ng iyong ina:

⁹Sapagkat silay magiging tali ng biyaya sa iyong ulo, at mga kuwintas sa ligid ng iyong leeg.

¹⁰Anak ko, kung ikaw ay hikayatin ng mga makasalanan, huwag mong tulutan.

¹¹Kung kanilang sabihin, sumama ka sa amin, tayoy magsibakay sa pagbububo ng dugo, tayoy mangagkubli ng silo na walang anomang kadahilanan sa walang sala;

¹²Silay lamunin nating buhay na gaya ng Sheol. At buo, na gaya ng nagsibaba sa lungaw;

¹³Tayoy makakasumpong ng lahat na mahalagang pag-aari, ating pupunuin ang ating mga bahay ng samsam;

¹⁴Ikaw ay makikipagsapalaran sa gitna namin; magkakaroon tayong lahat ng isang supot:

¹⁵Anak ko, huwag kang lumakad sa daan na kasama nila; pigilin mo ang iyong paa sa kanilang landas:

¹⁶Sapagkat ang kanilang mga paa ay nagsisitakbo sa kasamaan, at silay nangagmamadali sa pagbububo ng dugo.

¹⁷Sapagkat walang kabuluhang naladlad ang silo, sa paningin ng alin mang ibon:

¹⁸At binabakayan ng mga ito ang kanilang sariling dugo, kanilang ipinagkukubli ng silo ang kanilang sariling mga buhay.

¹⁹Ganyan ang mga lakad ng bawat sakim sa pakinabang; na nagaalis ng buhay ng mga may-ari niyaon.

²⁰Karunungan ay humihiyaw na malakas sa lansangan; kaniyang inilalakas ang kaniyang tinig sa mga luwal na dako;

²¹Siyay humihiyaw sa mga pangulong dako na pinaglilipunan; sa pasukan ng mga pintuang-bayan, sa bayan, kaniyang binibigkas ang kaniyang mga salita:

²²Hanggang kailan kayong mga musmos, magsisiibig sa inyong kamusmusan? At ang mga nanunuya ay maliligaya sa panunuya, at ang mga mangmang ay mangagtatanim sa kaalaman?

²³Magsibalik kayo sa aking saway: narito, aking ibubuhos ang aking espiritu sa inyo.

²⁴Sapagkat akoy tumawag, at kayoy tumanggi: aking iniunat ang aking kamay, at walang makinig;

²⁵Kundi inyong iniuwi sa wala ang buo kong payo, at hindi ninyo inibig ang aking saway:

²⁶Ako naman ay tatawa sa kaarawan ng inyong kasakunaan: akoy manunuya pagka ang inyong takot ay dumarating;

²⁷Pagka ang iyong takot ay dumarating na parang bagyo. At ang inyong kasakunaan ay dumarating na parang ipoipo; pagka ang hirap at hapis ay dumating sa inyo.

²⁸Kung magkagayoy tatawag sila sa akin, ngunit hindi ako sasagot; hahanapin nila akong masikap, ngunit hindi nila ako masusumpungan:

²⁹Sapagkat kanilang ipinagtanim ang kaalaman, at hindi pinili ang takot sa Panginoon.

³⁰Ayaw sila ng aking payo; kanilang hinamak ang buo kong pagsaway:

³¹Kayat silay magsisikain ng bunga ng kanilang sariling lakad, at mabubusog ng kanilang sariling mga kagagawan.

³²Sapagkat papatayin sila ng pagtalikod ng musmos, at ang pagkawalang balisa ng mga mangmang ay ang sisira sa kanila.

³³Ngunit ang nakikinig sa akin ay tatahang tiwasay. At tatahimik na walang takot sa kasamaan.