1Nang magkagayoy sumagot si Job, at nagsabi,
2Magpahanggang ngayoy mapanghimagsik ang aking daing: ang bugbog sa akin ay lalong mabigat kaysa aking hibik.
3Oh mano nawang maalaman ko kung saan ko masusumpungan siya, upang akoy dumating hanggang sa kaniyang likmuan!
4Aking aayusin ang aking usap sa harap niya, at pupunuin ko ang aking bibig ng mga pangangatuwiran.
5Aking malalaman ang mga salita na kaniyang isasagot sa akin, at matatalastas ko kung ano ang kaniyang sasabihin sa akin.
6Makikipagtalo ba siya sa akin sa kalakhan ng kaniyang kapangyarihan? Hindi; kundi pakikinggan niya ako.
7Dooy makapangangatuwiran sa kaniya ang matuwid; sa gayoy maliligtas ako magpakailan man sa aking hukom.
8Narito, akoy nagpapatuloy, ngunit wala siya; at sa dakong likuran, ngunit hindi ko siya mamataan:
9Sa kaliwa pagka siyay gumagawa, ngunit hindi ko mamasdan siya: siyay nagkukubli sa kanan, na hindi ko makita siya.
10Ngunit nalalaman niya ang daang aking nilalakaran; pagka kaniyang nasubok ako ay lalabas akong parang ginto.
11Ang aking paa ay sumunod na lubos sa kaniyang mga hakbang. Ang kaniyang daan ay aking iningatan, at hindi ako lumiko.
12Akoy hindi humiwalay sa utos ng kaniyang mga labi; aking pinagyaman ang mga salita ng kaniyang bibig ng higit kay sa aking kailangang pagkain.
13Ngunit siyay sa isang akala, at sinong makapagpapabalik sa kaniya? At kung ano ang ninanasa ng kaniyang kaluluwa siya nga niyang ginagawa.
14Sapagkat kaniyang isinasagawa ang itinakda sa akin: at maraming gayong mga bagay ang nasa kaniya.
15Kayat akoy nababagabag sa kaniyang harapan; pagka aking binubulay, ay natatakot ako sa kaniya.
16Dahil sa pinapanglupaypay ng Dios ang aking puso, at binagabag ako ng Makapangyarihan sa lahat:
17Sapagkat hindi ako inihiwalay sa harap ng kadiliman, ni tinakpan man niya ang salimuot na kadiliman sa aking mukha.