1Ang salita na naalaman ni Isaias na anak ni Amoz tungkol sa Juda at Jerusalem.
2At mangyayari sa mga huling araw, na ang bundok ng bahay ng Panginoon ay matatatag sa taluktok ng mga bundok, at magiging mataas sa mga burol; at lahat ng bansa ay magsisiparoon doon.
3At maraming bayan ay magsisiyaon at mangagsasabi, Halina kayo, at tayoy magsiahon sa bundok ng Panginoon, sa bahay ng Dios ni Jacob; at tuturuan niya tayo ng kaniyang mga daan, at tayoy magsisilakad sa kaniyang mga landas: sapagkat mula sa Sion ay lalabas ang kautusan, at ang salita ng Panginoon ay mula sa Jerusalem.
4At siyay hahatol sa gitna ng mga bansa, at sasaway sa maraming tao: at kanilang pupukpukin ang kanilang mga tabak upang maging mga sudsod, at ang kanilang mga sibat ay maging mga karit: ang bansa ay hindi magtataas ng tabak laban sa bansa, o mangagaaral pa man sila ng pakikipagdigma.
5Oh sangbahayan ni Jacob, halikayo, at tayoy magsilakad sa liwanag ng Panginoon.
6Sapagkat iyong binayaan ang iyong bayan na sangbahayan ni Jacob, sapagkat silay puspos ng mga kaugaliang mula sa silanganan, at mga enkantador gaya ng mga Filisteo, at silay nangakikipagkamay sa mga anak ng mga taga ibang lupa.
7Ang kanilang lupain naman ay puno ng pilak at ginto, ni walang wakas ang kanilang mga kayamanan; ang kanila namang lupain ay puno ng mga kabayo, ni walang katapusang bilang ang kanilang mga karo.
8Ang kanila namang lupain ay puno ng mga diosdiosan; kanilang sinasamba ang gawa ng kanilang sariling mga kamay, na ginawa ng kanilang sariling mga daliri.
9At ang taong hamak ay yumuyuko, at ang mataas na tao ay nabababa: kayat huwag mong patawarin sila.
10Pumasok ka sa malaking bato, at magkubli ka sa alabok, sa kakilabutan sa Panginoon, at sa kaluwalhatian ng kaniyang kamahalan.
11Ang mga tinging mapagmataas ng tao ay mabababa, at ang mga pagmamataas ng mga tao ay mahuhutok, at ang Panginoon magisa ay mabubunyi sa kaarawang yaon.
12Sapagkat magkakaroon ng isang kaarawan ang Panginoon ng mga hukbo sa lahat na palalo at mapagmataas, at sa lahat na nagmamataas; at yaoy mabababa:
13At sa lahat ng cedro ng Libano, na matayog at mataas, at sa lahat ng encina ng Basan;
14At sa lahat ng matataas na bundok, at sa lahat ng mga burol na nangataas;
15At sa bawat matayog na moog, at sa bawat kutang nababakod:
16At sa lahat ng mga sasakyang dagat ng Tarsis, at sa lahat ng maligayang bagay.
17At ang kahambugan ng tao ay huhutukin, at ang mga pagmamataas ng mga tao ay mabababa: at ang Panginoon magisa ay mabubunyi sa kaarawang yaon.
18At ang mga diosdiosan ay mapapawing lubos.
19At ang mga tao ay magsisipasok sa mga yungib ng malalaking bato, at sa mga puwang ng lupa, sa harap ng kakilabutan sa Panginoon, at sa kaluwalhatian ng kaniyang kamahalan, pagka siyay bumangon upang yaniging may kapangyarihan ang lupa.
20Sa kaarawang yaon ay ihahagis ng mga tao ang kanilang mga diosdiosang pilak, at ang kanilang mga diosdiosang ginto, na kanilang ginawa upang sambahin, sa yungib ng mga bilig at ng mga paniki;
21Upang pumasok sa mga puwang ng malalaking bato, at sa mga bitak ng mga malaking bato, sa harap ng kakilabutan sa Panginoon, at sa kaluwalhatian ng kaniyang kamahalan, pagka siyay bumangon upang yaniging may kapangyarihan ang lupa.
22Layuan ninyo ang tao, na ang hinga ay nasa kaniyang mga butas ng ilong: sapagkat sa ano pahahalagahan siya?