Genesis 42— ABTAG

¹Nabalitaan nga ni Jacob na may trigo sa Egipto, at sinabi ni Jacob sa kaniyang mga anak, Bakit kayo nangagtitinginan?

²At kaniyang sinabi, Narito, aking narinig na may trigo sa Egipto: bumaba kayo roon, at bumili kayo roon ng sa ganang atin, upang tayoy mabuhay at huwag mamatay.

³At ang sangpung kapatid ni Jose ay bumaba, na bumili ng trigo sa Egipto.

⁴Datapuwat si Benjamin na kapatid ni Jose, ay hindi sinugo ni Jacob na kasama ng kaniyang mga kapatid; sapagkat aniyay, Baka sakaling may mangyari sa kaniyang anomang kapahamakan.

⁵At ang mga anak ni Israel ay nagsiparoong bumili, na kasalamuha ng nagsisiparoon: sapagkat nagkakagutom sa lupain ng Canaan.

⁶At si Jose ang tagapamahala sa lupain; siya ang nagbibili ng trigo sa lahat ng mga tao sa lupain: at nagsidating ang mga kapatid ni Jose at nangagpatirapa sa kaniya, na ang kanilang mga mukha ay pasubasob.

⁷At nakita ni Jose ang kaniyang mga kapatid, at kaniyang nangakilala, datapuwat siyay nagkunwaring iba sa kanila, at silay kinausap niya ng magilas; at sinabi sa kanila, Saan kayo nagsipanggaling? At sinabi nila, Sa lupain ng Canaan, upang bumili ng pagkain.

⁸At nakilala ni Jose ang kaniyang mga kapatid, datapuwat hindi nila siya nakilala.

⁹At naalaala ni Jose ang mga panaginip na kaniyang napanaginip, tungkol sa kanila, at sa kanilay sinabi, Kayoy mga tiktik; upang tingnan ninyo ang kahubaran ng lupain kaya kayo naparito.

¹⁰At kanilang sinabi sa kaniya, Hindi panginoon ko, kundi ang iyong mga lingkod ay nagsiparito upang bumili ng pagkain.

¹¹Kaming lahat ay anak ng isa lamang lalake; kami ay mga taong tapat, ang iyong mga lingkod ay hindi mga tiktik.

¹²At kaniyang sinabi sa kanila, Hindi, kungdi upang tingnan ang kahubaran ng lupain kaya kayo naparito.

¹³At kanilang sinabi, Kaming iyong mga lingkod ay labing dalawang magkakapatid, na mga anak ng isa lamang lalake sa lupain ng Canaan; at, narito, ang bunso ay nasa aming ama ngayon, at ang isay wala na.

¹⁴At sinabi sa kanila ni Jose, Iyan ang sinasalita ko sa inyo, na aking sinasabi, Kayoy mga tiktik;

¹⁵Dito ko kayo susubukin: alangalang sa buhay ni Faraon ay hindi kayo aalis dito, malibang pumarito ang inyong kapatid na bunso.

¹⁶Suguin ninyo ang isa sa inyo, na dalhin dito ang inyong kapatid, at kayoy mangabibilanggo; upang masubok ang inyong mga salita, kung may katotohanan sa inyo: o kung hindi alangalang sa buhay ni Faraon, ay tunay na mga tiktik kayo.

¹⁷At kaniyang inilagay silang lahat na magkakasama sa bilangguan na tatlong araw.

¹⁸At sinabi ni Jose sa kanila sa ikatlong araw, Gawin ninyo ito at mangabuhay kayo; sapagkat natatakot ako sa Dios:

¹⁹Kung kayoy mga taong tapat, ay matira ang isa sa inyong magkakapatid na bilanggo sa bahay na pinagbilangguan sa inyo; datapuwat kayoy yumaon, magdala kayo ng trigo dahil sa kagutom sa inyong mga bahay:

²⁰At dalhin ninyo sa akin ang inyong kapatid na bunso; sa ganitoy matototohanan ang inyong mga salita, at hindi kayo mangamamatay. At kanilang ginawang gayon.

²¹At silay nagsabisabihan, Katotohanang tayoy salarin tungkol sa ating kapatid, sapagkat nakita natin ang kahapisan ng kaniyang kaluluwa, nang namamanhik sa atin, at hindi natin siya dininig; kayat dumarating sa atin ang kahapisang ito.

²²At si Ruben ay sumagot sa kanila, na nagsasabi, Di ba nagsalita ako sa inyo, na aking sinasabi, Huwag kayong magkasala laban sa bata; at ayaw kayong makinig? kaya naman, narito, ang kaniyang dugo ay nagsasakdal.

²³At hindi nila nalalaman na silay pinakikinggan ni Jose; sapagkat may tagapagpaliwanag sa kanila.

²⁴At siyay humiwalay sa kanila, at umiyak; at siyay bumalik sa kanila, at silay kinausap at kinuha sa kanila si Simeon, at siyay tinalian sa harap ng kanilang mga mata.

²⁵Nang magkagayoy ipinagutos ni Jose na punuin ang kanilang mga bayong ng trigo, at ibalik ang salapi ng bawat isa sa kanikaniyang bayong, at silay bigyan ng mababaon sa daan: at ginawa sa kanilang gayon.

²⁶At kanilang pinasanan ng trigo ang kanilang mga asno, at silay yumaon mula roon.

²⁷At pagbubukas ng isa ng kaniyang bayong upang bigyan ng pagkain ang kaniyang asno sa tuluyan, ay nakita niya ang kaniyang salapi; at, narito, nasa labi ng kaniyang bayong.

²⁸At sinabi niya sa kaniyang mga kapatid, Ang salapi ko ay nasauli; at, narito, nasa aking bayong: at kumutob ang kanilang puso; at nangagtinginan na nanganginginig, na nagsasabihan, Ano itong ginawa ng Dios sa atin?

²⁹At silay dumating kay Jacob na kanilang ama sa lupain ng Canaan, at isinaysay nila sa kaniya ang lahat na nangyari sa kanila; na sinasabi:

³⁰Ang lalaking panginoon sa lupaing yaon ay kinausap kami na magilas, at inari kaming mga tiktik sa lupain.

³¹At aming sinabi sa kaniya, Kami ay mga taong tapat; hindi kami mga tiktik:

³²Kami ay labing dalawang magkakapatid, na mga anak ng aming ama; ang isay wala na, at ang bunso ay nasa aming ama ngayon sa lupain ng Canaan.

³³At sinabi sa amin ng lalaking yaon, ng panginoon sa lupain, Dito ko makikilala na kayoy mga taong tapat: magiwan kayo sa akin ng isa sa inyong magkakapatid, at magsipagdala kayo ng trigo dahil sa kagutom sa inyong mga bahay, at kayoy yumaon.

³⁴At dalhin ninyo rito sa akin ang inyong kapatid na bunso: kung gayoy makikilala ko, na kayoy hindi mga tiktik, kundi kayoy mga taong tapat: sa ganitoy isasauli ko sa inyo ang inyong kapatid at kayoy mangangalakal sa lupain.

³⁵At nangyari na pagaalis ng laman ng kanilang mga bayong, na, narito, sa bayong ng bawat isa ay nakalagay ang balot ng kanikaniyang salapi: at nang makita nila at ng kanilang ama ang kanilang mga balot ng salapi, ay nangatakot.

³⁶At sinabi sa kanila ng kanilang amang si Jacob, Inalis na ninyo sa akin ang aking mga anak: si Jose ay wala, at si Simeon ay wala, at aalisin pa ninyo si Benjamin: lahat ng bagay na ito ay laban sa akin.

³⁷At nagsalita, si Ruben sa kaniyang ama, na sinasabi, Ipapatay mo ang aking dalawang anak kung siyay hindi ko dalhin sa iyo; ibigay mo sa aking kamay, at siyay aking ibabalik sa iyo.

³⁸At kaniyang sinabi, Hindi yayaon ang aking anak na kasama ninyo; sapagkat ang kaniyang kapatid ay patay na, at siya lamang ang natitira; kung mangyari sa kaniya ang anomang kapahamakan sa daan na inyong paroroonan, ay pabababain nga ninyo ang aking mga uban sa Sheol na may kapanglawan.