1May kasamaan na nakita ako sa ilalim ng araw, at mabigat sa mga tao:
2Ang tao na binibigyan ng Dios ng mga kayamanan, pag-aari, at karangalan, na anopat walang kulang sa kaniyang kaluluwa sa lahat niyang ninanasa, gayon may hindi binibigyan siya ng Dios ng kapangyarihan na kumain niyaon, kundi iba ang kumakain niyaon; itoy walang kabuluhan, at masamang sakit.
3Kung ang isang tao ay magkaanak ng isang daan, at mabuhay na maraming taon, na anopat ang mga kaarawan ng kaniyang mga taon ay dumami, ngunit ang kaniyang kaluluwa ay hindi mabusog ng mabuti, at bukod dito ay wala siyang pangpalibing; aking sinasabing maigi ang isang naagas kay sa kaniya:
4Sapagkat dumarating na walang kabuluhan, at yumayaon sa kadiliman, at ang pangalan niyaon ay natatakpan ng kadiliman;
5Bukod dito ay hindi nakita ang araw o nakilala man; itoy may kapahingahang maigi kay sa isa;
6Oo, bagaman siyay mabuhay na isang libong taon na makalawang masaysay, at hindi man nagalak na mabuti: hindi ba nagsisiyaon ang lahat sa iisang dako?
7Lahat ng gawa ng tao ay para sa kaniyang bibig, at gayon may ang panglasa ay hindi nasisiyahan.
8Sapagkat anong pakinabang mayroon ang pantas na higit sa mangmang? o anong pakinabang mayroon ang dukha na maalam lumakad sa harap ng mga buhay?
9Maigi ang paningin ng mga mata kay sa pagdidilidili; ito man ay walang kabuluhan at nauuwi sa wala.
10Anomang nangyari, ang pangalan niyaon ay natawag nang malaon, at kilala na siyay tao: ni hindi maaaring makipagtalo siya sa lalong makapangyarihan kay sa kaniya.
11Yamang maraming bagay na nangagdaragdag ng walang kabuluhan, ano ang lalong ikinaigi ng tao?
12Sapagkat sinong nakakaalam kung ano ang mabuti sa tao sa kaniyang buhay, lahat ng mga kaarawan ng kaniyang walang kabuluhang buhay na kaniyang ginugol na gaya ng anino? sapagkat sinong makapagsasaysay sa tao kung ano ang mangyayari pagkamatay niya sa ilalim ng araw?