1Ndë folsha gjuhënat’ e nierëzëvet edhe t’engjujvet, e të mos kemi dashuni, u bashë si rame qi kumbon, a si qimballë qi gjimon.
2Edhe ndë paça profezi, edhe të dij gjithë mpshefësinat’ edhe qish do farë të dituni, edhe ndë paça gjithë besënë, kaqi sa të shkul vendit male, e të mos kemi dashuni, s’jam asgja.
3Edhe ndë dafsha gjithë gjanë t’eme për me ushqyem të vobegjitë, edhe ndë dhansha ndër duer korpinë t’em për me u diegunë, e të mos kemi dashuni, s’më vëjen gja.
4Dashunia ka zemërë të gjanë edhe ban të mira; dashunia s’ka zmir; dashunia s’asht’ e rrëmbyeshime, s’madhështohetë,
5s’ban punë të shumtutë, s’lypën të vetatë, nukë zemërohetë, s’mendon të keqen,
6s’gëzohetë për të shtrembëtënë, por gëzohetë për të vërtetënë.
7Të gjitha i bar, të gjitha i beson, të gjitha i shpëren, të gjitha i duron.
8Dashunia kurrë s’bije për dhe, por të tieratë, a profezia ndë qofshinë, kanë me mbetunë mbë-nj-anë, a gjuhëna, kanë me pushuem, e të ditunë, ka me mbetunë mbë-nj-anë.
9Sepse na pak gja dimë, edhe pak gja profetizoimë,
10por kur të vijë e plota, atëherë ka me mbetunë mbë-nj-anë e paka.
11Kur ishiem foshnje, flisiem si foshnje, mendoheshë si foshnje, kujtoheshë si foshnje, por kur u bashë burr, i lashë mbë-nj-anë punët’ e foshnjesë.
12Sepse tashti shofimë ndëpër pasqyrë si mbë t’errët, por atëherë kemi me pamë faqe mbë faqe; tashti ngjof pak, por atëherë kam me ngjofunë, sikurse u ngjofa.
13Edhe tashti mbet besa, shpëresa, dashunia, këto të tria, por ma e madhe se këto ashtë dashunia.