Matthew 27— AL1

¹Në mëngjes herët të gjithë kryepriftërinjtë e pleqtë e popullit vendosën së bashku ta dënonin Jezuin me vdekje.

²Pasi e lidhën, e morën e ia dorëzuan Pilatit, qeveritarit.

³Kur pa Juda, ai që e tradhtoi, se Jezuin e dënuan, u pendua, ia ktheu kryepriftit e pleqve tridhjetë monedhat e argjendta

⁴e u tha: «Kam mëkatuar se tradhtova gjakun e pafajshëm». Ata i thanë: «E ç'na duhet neve! Kjo është punë për ty».

⁵Pasi i hodhi monedhat e argjendta në tempull, u largua dhe shkoi e vari veten.

⁶Kryepriftërinjtë morën monedhat e argjendta e thanë: «Nuk është e lejueshme t'i vëmë këto para në thesarin e tempullit, sepse janë para gjaku».

⁷Atëherë vendosën të blinin me to arën e një poçari për ta bërë varrezë të huajsh.

⁸Për këtë arsye ajo arë është quajtur deri më sot «Ara e Gjakut».

⁹Kështu u përmbush çfarë qe thënë nga profeti Jeremi: i morën tridhjetë monedhat e argjendta, çmimi që kishin dhënë bijtë e Izraelit,

¹⁰e blenë me to Arën e Poçarit, siç më kishte urdhëruar Zoti.

¹¹Jezui qëndronte para qeveritarit dhe ai e pyeti: «A je ti mbreti i judenjve?». Jezui i tha: «Ti vetë po e thua».

¹²Por, kur e padisnin kryepriftërinjtë dhe pleqtë, nuk jepte asnjë përgjigje.

¹³Atëherë Pilati i tha: «A nuk dëgjon sa gjëra po dëshmojnë kundër teje?».

¹⁴Por Jezui nuk iu përgjigj asnjë padie, gjë që e çuditi shumë qeveritarin.

¹⁵Për çdo festë Pashke qeveritari e kishte bërë zakon të lironte një të burgosur sipas kërkesës së turmës.

¹⁶Në atë kohë kishin në burg një të burgosur shumë të njohur që quhej Jezu Baraba.

¹⁷Kur u mblodh turma, Pilati u tha: «Cilin doni t'ju liroj, Jezu Barabën apo Jezuin që quhet Krisht?».

¹⁸Sepse e dinte se Jezuin e kishin dorëzuar nga smira.

¹⁹Ndërsa Pilati ishte i ulur në fronin e gjykatësit, e shoqja i çoi fjalë: «Mos u ngatërro me atë njeri të drejtë, sepse sot kam vuajtur shumë në ëndërr për shkak të tij».

²⁰Por kryepriftërinjtë e pleqtë ia mbushën mendjen turmës që të kërkonin Barabën e të vrisnin Jezuin.

²¹Qeveritari u tha përsëri: «Cilin nga të dy doni t'ju liroj?». Ata iu përgjigjën: «Barabën!».

²²Pilati i pyeti: «Atëherë çfarë të bëj me Jezuin që quhet Krisht?». Të gjithë i thanë: «Të kryqëzohet!».

²³Ai u tha: «Përse, ç'të keqe ka bërë?». Por ata thirrën edhe më fort: «Të kryqëzohet!».

²⁴Kur Pilati e pa se nuk po arrinte asgjë, por përkundrazi, po fillonte rrëmuja, mori ujë, lau duart para turmës e tha: «Unë nuk kam faj për gjakun e këtij njeriu. Është puna juaj!».

²⁵I gjithë populli u përgjigj: «Gjaku i tij rëntë mbi ne e mbi fëmijët tanë!».

²⁶Atëherë Pilati liroi Barabën, ndërsa Jezuin, pasi e fshikulluan, e dorëzoi që ta kryqëzonin.

²⁷Atëherë ushtarët e qeveritarit e futën Jezuin në pretorium dhe mblodhën tek ai tërë kohortën.

²⁸E zhveshën dhe e mbështollën me një petk të kuq.

²⁹Pastaj thurën një kurorë me gjemba e ia vunë në kokë. Në dorë i dhanë një kallam dhe, duke rënë në gjunjë para tij, talleshin me të e i thoshin: «Tungjatjeta, o mbreti i judenjve!».

³⁰E pështynë, morën një kallam dhe e godisnin në kokë.

³¹Pasi e tallën, ia hoqën petkun, e veshën me rrobat e veta dhe e çuan për ta kryqëzuar.

³²Kur dolën përjashta, ndeshën një njeri nga Kirena, që quhej Simon, të cilin e detyruan të mbartte kryqin e Jezuit.

³³Kur arritën te një vend që quhet Golgota, që do të thotë «Vendi i Kafkës»,

³⁴i dhanë të pijë verë me një përzierje të hidhur, por kur e provoi, Jezui nuk deshi ta pijë.

³⁵Pasi e kryqëzuan, hodhën short për të ndarë rrobat e tij.

³⁶Pastaj u ulën e po e ruanin.

³⁷Mbi kokë i vunë shkrimin me shkakun e dënimit: «Ky është Jezui, mbreti i judenjve».

³⁸Bashkë me të kryqëzuan edhe dy kusarë, njërin në të djathtë e tjetrin në të majtë.

³⁹Kalimtarët e fyenin, tundnin kokën

⁴⁰e thoshin: «Ti që do ta shkatërroje tempullin e do ta ndërtoje për tri ditë, shpëto veten nëse je Biri i Perëndisë e zbrit nga kryqi!».

⁴¹Edhe kryepriftërinjtë me shkruesit dhe pleqtë e tallnin e thoshin:

⁴²«Të tjerët i shpëtoi, ndërsa veten nuk e shpëtuaka dot. Ky që qenka mbreti i Izraelit, le të zbresë tani nga kryqi e atëherë do t'i besojmë.

⁴³Ky ka besuar në Perëndinë e ka thënë se është Biri i Perëndisë! Atëherë le ta shpëtojë Perëndia nëse e do».

⁴⁴Edhe kusarët që ishin kryqëzuar bashkë me të e përqeshnin në të njëjtën mënyrë.

⁴⁵Që nga mesdita e deri në orën tre pasdite u bë errësirë në gjithë tokën.

⁴⁶Rreth orës tre pasdite Jezui thirri me zë të lartë: « Eli, Eli, lema sabakthani?» që do të thotë: « Perëndia im, Perëndia im, përse më braktise?».

⁴⁷Disa nga ata që ishin aty kur e dëgjuan, thanë: «Ky po thërret Elinë».

⁴⁸Njëri prej tyre vrapoi, mori një sfungjer, e ngjeu në uthull, e vuri në një kallam e ia dha për ta pirë.

⁴⁹Të tjerët thoshin: «Prisni të shohim nëse do të vijë Elia për ta shpëtuar».

⁵⁰Jezui thirri përsëri me zë të lartë e dha shpirt.

⁵¹Atëherë veli i tempullit u gris më dysh nga lart deri poshtë, toka u drodh e shkëmbinjtë u çanë.

⁵²Edhe varret u hapën e shumë trupa të shenjtësh që kishin vdekur u ngjallën

⁵³dhe, pasi dolën nga varret pas ngjalljes së tij, shkuan në qytetin e shenjtë e iu shfaqën shumë njerëzve.

⁵⁴Kryeqindësi dhe të tjerët që ishin me të për të ruajtur Jezuin, kur panë tërmetin dhe gjithçka që ndodhi, u frikësuan shumë e thanë: «Me të vërtetë ky qenka Biri i Perëndisë».

⁵⁵Aty gjendeshin edhe shumë gra që kishin shkuar pas Jezuit që nga Galilea dhe i kishin shërbyer. Ato po shikonin nga larg.

⁵⁶Ndër to ishte Maria Magdalena, Maria, nëna e Jakobit dhe Jozefit, si dhe nëna e bijve të Zebedeut.

⁵⁷Në mbrëmje erdhi një njeri i pasur nga Arimateja me emrin Jozef. Edhe ai kishte qenë dishepull i Jezuit.

⁵⁸Ai shkoi te Pilati e i kërkoi trupin e Jezuit. Atëherë Pilati urdhëroi t'ia jepnin.

⁵⁹Jozefi e mori trupin e Jezuit, e mbështolli me një pëlhurë të pastër prej liri

⁶⁰dhe e vendosi në varrin e ri që kishte hapur për vete në shkëmb. Pastaj rrokullisi një gur të madh te gryka e varrit e u largua.

⁶¹Maria Magdalena dhe Maria tjetër po rrinin përballë varrit.

⁶²Të nesërmen ishte e shtunë. Kryepriftërinjtë dhe farisenjtë u mblodhën te Pilati

⁶³e i thanë: «Zotëri, na kujtohet se ai mashtrues, kur ishte ende gjallë, pati thënë: “Pas tri ditësh do të ngjallem”.

⁶⁴Prandaj jep urdhër që të sigurohet varri deri ditën e tretë, që të mos shkojnë dishepujt e tij për ta vjedhur trupin e pastaj t'i thonë popullit: “U ngjall prej të vdekurve”. Kështu mashtrimi i fundit do të jetë më i madh se i pari».

⁶⁵Pilati u tha: «Merrni roja dhe shkoni e siguroni varrin sa më mirë».

⁶⁶Ata shkuan dhe pasi e vulosën gurin e vendosën roja, e siguruan varrin.