1Panie, ty byłeś naszą ucieczką z pokolenia na pokolenie.
2Zanim zrodziły się góry, zanim ukształtowałeś ziemię i świat, od wieków na wieki ty [jesteś] Bogiem.
3Obracasz człowieka w proch i mówisz: Wracajcie, synowie ludzcy.
4Tysiąc lat bowiem w twoich oczach [jest] jak dzień wczorajszy, który minął, i jak straż nocna.
5Porywasz ich jakby powodzią, są [jak] sen i jak trawa, która rośnie o poranku.
6Rano kwitnie i rośnie, [a] wieczorem zostaje skoszona i usycha.
7Giniemy bowiem od twego gniewu i jesteśmy przerażeni twoją zapalczywością.
8Położyłeś przed sobą nasze nieprawości, nasze skryte [grzechy] w świetle twego oblicza.
9Wszystkie nasze dni przemijają z powodu twego gniewu, nasze lata nikną jak westchnienie.
10Liczbą naszych dni jest lat siedemdziesiąt, a jeśli sił starczy, lat osiemdziesiąt, a to, co w nich najlepsze, to [tylko] kłopot i cierpienie, bo [szybko] mijają, a my odlatujemy.
11Któż zna srogość twego gniewu? Albo [kto], bojąc się ciebie, [zna] twoją zapalczywość?
12Naucz [nas] liczyć nasze dni, abyśmy przywiedli serce do mądrości.
13Powróć, PANIE. Jak długo [jeszcze]? Zlituj się nad swymi sługami.
14Nasyć nas z rana twoim miłosierdziem, abyśmy mogli się cieszyć i radować przez wszystkie nasze dni.
15Spraw nam radość według dni, w których nas trapiłeś; według lat, w których zaznaliśmy zła.
16Niech się ukaże twoim sługom twoje dzieło, a twoja chwała ich synom.
17Niech dobroć PANA, naszego Boga, będzie z nami; i utwierdź wśród nas dzieło naszych rąk; utwierdź dzieło naszych rąk!