Psalms 102— SNP

¹Modlitwa strapionego, kiedy traci siły i wylewa przed PANEM swoją troskę.

²PANIE, wysłuchaj mojej modlitwy, Zwróć uwagę, gdy Cię wzywam na ratunek!

³Nie ukrywaj przede mną swojej twarzy, Posłuchaj uważnie w mej niedoli. W dniu wołania Nie zwlekaj z odpowiedzią.

⁴Bo moje dni rozwiewają się jak dym, W kościach pali mnie, jakby dotknął ich żar.

⁵Moje serce jest jak trawa, zdeptana i wyschnięta, Zapomniałem nawet sięgnąć po swój chleb.

⁶Wzdycham głośno, Kości przyschły mi do ciała.

⁷Przypominam sowę na pustyni, Lub puchacza ukrytego pośród zgliszcz.

⁸Sen mnie odszedł, Przycupnąłem jak samotny ptak na dachu.

⁹Dzień po dniu znieważają mnie wrogowie I szydercy przeklinają.

¹⁰Tak, jem proch — to jakby mój chleb, A napój mieszam ze łzami.

¹¹To przez Twoje wzburzenie i gwałtowność — Bo uniosłeś mnie w górę i rzuciłeś.

¹²Moje dni są jak cienie przed wieczorem, A ja sam usycham jak trawa.

¹³Ale Ty, PANIE, trwasz na wieki, Ciebie wzywają z pokolenia w pokolenie.

¹⁴Ty powstaniesz, zmiłujesz się nad Syjonem, Bo czas zlitować się nad nim, Bo nadeszła właściwa pora.

¹⁵Bo Twoi słudzy lgną do jego kamieni, A jego gruzy wzbudzają w nich litość.

¹⁶A narody? Te bać się będą imienia PANA, Wszyscy królowie zadrżą przed Twoją chwałą.

¹⁷Gdyż PAN odbudował Syjon, On ukazał się w swym majestacie,

¹⁸Przychylił się do próśb poszkodowanych I nie pogardził ich modlitwami.

¹⁹Niech to zapiszą dla przyszłych pokoleń I niech chwali PANA lud, który On utworzy!

²⁰Gdyż spojrzał w swej świętości z wysoka, PAN z niebios przyjrzał się ziemi,

²¹By wysłuchać jęku uwięzionych I uwolnić skazanych na śmierć,

²²Po to, by głoszono imię PANA na Syjonie I Jego chwałę w Jerozolimie —

²³Wtedy, gdy zgromadzą się narody I królestwa, aby służyć PANU.

²⁴Gdy wyczerpał w drodze moje siły I memu życiu chciał położyć kres,

²⁵Poprosiłem: Boże mój, Nie zabieraj mnie w połowie moich dni, Skoro Ty istniejesz poprzez pokolenia.

²⁶Dawno już posadowiłeś ziemię I niebiosa są dziełem Twoich rąk.

²⁷One przeminą, a Ty pozostaniesz; Wszystkie one zedrą się jak szata, Jak odzienie, które się wymienia.

²⁸Ty jednak wciąż będziesz ten sam I nigdy nie skończą się Twe lata.

²⁹Synowie Twoich sług w końcu przestaną się tułać, A ich potomkowie przy Tobie będą już bezpieczni.