Matthew 25— NPD

¹Nadejście Królestwa Niebios można również przyrównać do sytuacji, w której oblubieniec miał przybyć do pewnej wioski. Na jego spotkanie wyszło dziesięć panien. Każda z nich wzięła pochodnię.

²Pięć z nich było nierozważnych, a pięć rozważnych.

³Nierozważne wzięły ze sobą pochodnie, lecz nie zabrały oliwy do ich powtórnego nasączenia.

⁴Rozważne zaopatrzyły się w naczynia z oliwą do swoich pochodni.

⁵Gdy oblubieniec się opóźniał, wszystkie poczuły się wyczerpane i w końcu usnęły na dobre.

⁶Nagle, w środku nocy, rozległo się wołanie: „Przybywa oblubieniec! Wyjdźcie mu na spotkanie!”.

⁷Wtedy panny się przebudziły. Zerwały się na nogi i zaczęły oporządzać swoje pochodnie.

⁸Nierozważne powiedziały do rozważnych: „Użyczcie nam oliwy, gdyż nasze pochodnie właśnie zgasły!”.

⁹Lecz rozważne odrzekły: „Nie możemy tego zrobić, gdyż wtedy zarówno nam, jak i wam by jej zabrakło. Lepiej biegnijcie szybko do tych, którzy ją mają, i zaopatrzcie się w nią”.

¹⁰Gdy nierozważne pobiegły szukać oliwy, przybył oblubieniec i te, które były przygotowane, weszły z nim do izby weselnej. Następnie drzwi do niej zostały zatrzaśnięte.

¹¹Jakiś czas później przybyły tam również pozostałe panny i, stojąc na zewnątrz, wołały: „Panie! Panie! Otwórz nam, prosimy!”.

¹²Lecz on im odrzekł: „Nie znam was! Idźcie stąd precz!”.

¹³Dlatego wciąż wam powtarzam: Czuwajcie, gdyż nie znacie ani dnia, ani godziny nadejścia Królestwa Niebios.

¹⁴Na Królestwo Niebios można popatrzeć również jak na gospodarstwo, którego właściciel, planując wyjazd, przywołał swe sługi i powierzył im nadzór nad swoimi dobrami.

¹⁵Jednemu dał w zarząd pięć części swojego majątku w srebrze, drugiemu – dwie części, a trzeciemu jedną część majątku – każdemu według jego możliwości. Zaraz potem wyjechał.

¹⁶Sługa, który otrzymał w zarząd pięć części majątku, zaczął nimi obracać tak skutecznie, że je pomnożył, zyskując drugie tyle.

¹⁷Podobnie uczynił sługa, któremu pan powierzył dwie części majątku. On także pomnożył go, zyskując drugie tyle.

¹⁸Trzeci zaś, który otrzymał w zarząd tylko jedną część majątku, poszedł na pole i tam wykopał w ziemi dół, a następnie schował w nim srebro, które zostało mu powierzone.

¹⁹Po długim czasie pan wrócił i wezwał swe sługi, by się z nim rozliczyli.

²⁰Kiedy stanął przed nim ten, który otrzymał w zarząd pięć części majątku, przyniósł ze sobą drugie tyle i powiedział: „Panie, obdarzyłeś mnie wielkimi zasobami, a ja to wszystko podwoiłem”.

²¹Wtedy pan rzekł: „Świetnie się spisałeś, sługo dobry i wierny! Skoro mogłem na tobie polegać w sprawach małej wagi, teraz powierzę ci sprawy o znacznie większym znaczeniu. Wejdź, proszę, do mego domu, aby mieć udział w mojej radości!”.

²²Następnie przyszedł drugi sługa, który otrzymał w zarząd dwie części majątku, i ten także powiedział: „Panie, obdarzyłeś mnie wielkimi zasobami, a ja to wszystko podwoiłem”.

²³Wówczas pan rzekł: „Świetnie się spisałeś, sługo dobry i wierny! Skoro mogłem na tobie polegać w sprawach małej wagi, teraz powierzę ci sprawy o znacznie większym znaczeniu. Wejdź, proszę, do mego domu, aby mieć udział w mojej radości!”.

²⁴Przyszedł także i ten, który otrzymał w zarząd jedną część majątku pana i powiedział: „Panie, wiem, że jesteś człowiekiem twardym i skrupulatnym, ponieważ każesz zbierać plony w miejscach, gdzie ich nie posiałeś, a także polecasz zwozić do swojego młyna to, co inni pogubili.

²⁵Bojąc się więc, by nie stracić czegokolwiek z tego, co mi powierzyłeś, ukryłem twój skarb i teraz z czystym sumieniem zwracam ci go w całości”.

²⁶Słysząc to, jego pan tak rzekł: „Marny i leniwy sługo. Skoro wiedziałeś, że nakazuję zbierać plony nawet tam, gdzie nie polecałem ich zasiewać, i każę zgarniać to, co inni pogubili,

²⁷powinieneś zdeponować mój majątek u bankierów, a ja po powrocie odzyskałbym go z procentem”.

²⁸I zwracając się do strażników, rzekł: „Weźcie to, co on przyniósł, i dajcie temu, który najbardziej pomnożył mój majątek.

²⁹Każdemu bowiem, kto pomnaża, zostanie jeszcze więcej dodane, tak iż będzie mieć nadmiar. Temu zaś, kto nie pomnaża, zostanie odebrane również to, co wcześniej otrzymał.

³⁰Zaś tego bezużytecznego sługę wyrzućcie na zewnątrz w ciemności, gdzie panuje rozpacz – szloch i zgrzytanie zębami”.

³¹To wszystko mówię wam, moim uczniom, byście rozumieli, co się wydarzy, gdy ja, Syn człowieczy, wraz z aniołami, przyjdę otoczony chwałą, zasiadając na Bożym Tronie w pełni majestatu.

³²Wszystkie narody zgromadzą się wówczas przede mną, a ja podzielę ludzi na dwie grupy, tak jak pasterz oddziela owce od kozłów.

³³Owce ustawię po mej prawej stronie, a kozły po lewej.

³⁴I w królewskiej przemowie do tych po prawej zwrócę się słowami: „Podejdźcie do mnie wszyscy, którzy poszliście drogą błogosławioną przez Ojca, i obejmijcie w dziedzictwo Królestwo, które dla takich jak wy od założenia świata zostało zaplanowane.

³⁵Bo gdy byłem głodny, daliście mi jeść, gdy byłem spragniony, daliście mi pić, a gdy byłem bezdomnym przybyszem, przygarnęliście mnie.

³⁶Kiedy byłem nagi, odzialiście mnie, kiedy zachorowałem, troszczyliście się o mnie. Odwiedzaliście mnie również wtedy, gdy w czasie prześladowań byłem wtrącony do więzienia ”.

³⁷A kiedy oni spytają: „PANIE, ależ kiedy to widzieliśmy Cię głodnego i nakarmiliśmy Cię albo spragnionego i daliśmy Ci pić?

³⁸Albo kiedy byłeś bezdomnym przybyszem, a my Cię przygarnęliśmy? Kiedy byłeś nagi, a myśmy Cię odziali?

³⁹Kiedy to byłeś chory lub w więzieniu, a my zatroszczyliśmy się o Ciebie?”.

⁴⁰Wtedy im oświadczę: „Cokolwiek uczyniliście któremukolwiek z moich braci w wierze – choćby był on najniżej postawiony i najmniej znaczący – mnie to uczyniliście”.

⁴¹Potem zwrócę się do tych po lewej stronie: „A wy, którzy poszliście drogą przeklętą przez Ojca, odejdźcie precz ode mnie w ogień wieczny, który został przygotowany dla diabła i jego posłańców.

⁴²Kiedy bowiem byłem głodny, nie daliście mi jeść, a gdy byłem spragniony, nie daliście mi pić.

⁴³Kiedy byłem bezdomnym przybyszem, nie przygarnęliście mnie, a kiedy byłem nagi, nie odzialiście mnie. Również nie troszczyliście się o mnie, kiedy byłem chory albo uwięziony”.

⁴⁴A kiedy oni spytają: „PANIE, kiedy to widzieliśmy Cię głodnego lub spragnionego? Albo kiedy byłeś przybyszem, kiedy byłeś nagi albo chory lub w więzieniu, a my Ci nie pomogliśmy?”.

⁴⁵Wtedy im oświadczę: „Czegokolwiek nie uczyniliście jednemu z tych, którzy mi ufają – choćby był on najniżej postawiony lub najmniej znaczący – tego mnie nie uczyniliście!”.

⁴⁶I ci ostatni zostaną zabrani sprzed mego oblicza do miejsca wiecznej kaźni. Pierwszym zaś zostanie nadana godność sprawiedliwych i oni wejdą do mojego odwiecznego i nieskończonego Życia.