Matthew 21— NPD

¹Idąc dalej w kierunku Jerozolimy, znaleźli się w okolicach Betfage – osady leżącej w pobliżu Góry Oliwnej. Tam Jezus zatrzymał się i wysłał przed sobą dwóch uczniów

²z poleceniem: — Idźcie do wsi, którą widzicie przed sobą. Znajdziecie w niej oślicę, a z nią jej źrebię – małego osiołka. Odwiążcie je i przyprowadźcie do mnie.

³Gdyby zaś ktokolwiek pytał, dlaczego to robicie, powiedzcie: „PAN ich potrzebuje, lecz wkrótce odeśle je wam z powrotem”.

⁴W taki sposób miało zrealizować się to, co zapowiadało Boże Słowo wypowiedziane przez proroka:

⁵Powiedzcie ludowi Izraela: Oto nadchodzi twój Król i Zbawiciel. On stanie się waszą sprawiedliwością i będzie dla was zbawieniem. Przybędzie On na oślicy i na jej źrebięciu.

⁶Uczniowie uczynili, jak Jezus im nakazał.

⁷A gdy już przyprowadzili oślicę wraz z jej źrebięciem, narzucili na nie swoje płaszcze, a On, usiadłszy na nich, ruszył w kierunku Jerozolimy.

⁸Ludzie z tłumu, jaki zebrał się przy drodze, rzucali przed Nim swe płaszcze. Inni przynosili pościnane gałązki drzew i nimi mościli drogę przed Jezusem.

⁹Tłumy zewsząd Go otaczające wołały: — Synu Dawida, ratuj nas! Błogosławiony, który przychodzi w imię PAŃSKIE! Ratunek nadchodzi z wysokości!”

¹⁰Kiedy Jezus wjechał do Jerozolimy, poruszenie ogarnęło całe miasto. Wielu ludzi dopytywało wówczas: — Kto to jest?

¹¹A tłumy przekazywały sobie z ust do ust: — To prorok, Jezus z Nazaretu w Galilei!

¹²Jezus tymczasem wszedł na teren świątyni i wyrzucił stamtąd tych, którzy tam kupczyli i handlowali. Tym zaś, którzy wymieniali pieniądze na walutę świątynną, powywracał stoły, a sprzedawcom gołębi – ich ławy.

¹³I zawołał: — Czyż nie jest napisane, że mój dom będzie domem modlitwy? Wy zaś czynicie z niego miejsce rozboju finansowego.

¹⁴Tam również zaczęli schodzić się do Niego ślepi i kulawi, a On ich uzdrawiał.

¹⁵Tymczasem arcykapłani i uczeni w Piśmie, choć byli świadkami cudów, jakich dokonał, zaczęli oburzać się na to, że Jezus nie skarcił chłopców biegających po dziedzińcu świątyni i głośno wołających „Ratuj nas, Synu Dawida!”.

¹⁶Podeszli więc do Niego i spytali: — Słyszysz, co oni wołają? A Jezus tak im odpowiedział: — Owszem. A wy, czyżbyście nigdy nie czytali w Piśmie, że nawet usta najmłodszych głoszą Twą potęgę?.

¹⁷I zostawiając ich oniemiałych, wyszedł poza obręb miasta, by spędzić noc w Betanii.

¹⁸Kiedy o poranku Jezus wracał do miasta, poczuł głód.

¹⁹Widząc stojące przy drodze drzewo figowe, zatrzymał się przy nim. Jednak nie znalazł na nim żadnych owoców ani nawet ich zawiązków. Miało tylko liście. Wtedy stwierdził: — Z ciebie nie będzie żadnego pożytku! I drzewo zaraz uschło.

²⁰Gdy uczniowie to ujrzeli, dziwili się pomiędzy sobą: — Jak to możliwe, by drzewo uschło tak szybko?!

²¹Jezus zaś, słysząc to, rzekł: — Posłuchajcie, gdyż to, co powiem, ma ogromne znaczenie. Musicie mieć w sobie prawdziwe zaufanie do Boga, a więc niezachwianą wiarę, która wie, jaki jest jej korzeń oraz podstawa i nie stwarza fałszywych pozorów, jak to figowe drzewo. Mając taką wiarę, skutecznie będziecie pokonywać największe przeszkody piętrzące się przed wami.

²²Pełni takiej ufności w stosunku do Boga otrzymacie wszystko, o co tylko byście zabiegali w modlitwach, starając się realizować wolę Ojca.

²³Gdy Jezus ponownie wszedł na teren świątyni i zaczął nauczać, podeszli do Niego arcykapłani wraz ze starszyzną ludu i nawiązując do wydarzeń dnia poprzedniego, spytali: — Jakim prawem uczyniłeś to, co wczoraj zrobiłeś? I kto w ogóle upoważnił Cię do nauczania w świątyni?.

²⁴Jezus zaś tak im odrzekł: — I ja zapytam was o coś. Jeśli odpowiecie, to ujawnię wam, kto dał mi prawo do czynienia tego, co robię.

²⁵Powiedzcie zatem, czy posłannictwo Jana, który zanurzał Żydów w wodę, było wezwaniem pochodzącym z Niebios, czy raczej jego ludzkim pomysłem? Oni zaś, rozważając to między sobą, tak kalkulowali: — Jeśli powiemy, że z Niebios, to pewnie spyta nas, dlaczego mu nie uwierzyliśmy.

²⁶A jeśli powiemy, że była to jego ludzka inicjatywa, będziemy mieć kłopoty z tłumem, gdyż wszyscy uważają Jana za wielkiego proroka.

²⁷Ostatecznie więc odpowiedzieli: — Nie wiemy. Wówczas Jezus oświadczył: — To i ja wam nie powiem, jakim prawem czynię to, co robię.

²⁸Powiedzcie mi jednak chociaż to, co sądzicie o następującej sytuacji. Pewien człowiek miał dwóch synów. Poszedł do pierwszego i powiedział: „Synu, idź dzisiaj pracować w winnicy”.

²⁹Ten jednak mu odparł: „Nie mam na to ochoty”. Później jednak, odczuwszy skruchę, poszedł.

³⁰Ojciec zwrócił się także do drugiego syna i powiedział mu to samo. Ten odrzekł natychmiast: „Dobrze, ojcze, zaraz pójdę” – lecz nie poszedł.

³¹Który z nich zrealizował wolę ojca? Na to arcykapłani i starsi ludu odpowiedzieli: — Pierwszy. Wówczas Jezus oznajmił im: — To prawda i w związku z tym uroczyście wam oświadczam, że w tej chwili nie tylko poborcy, którzy zdzierają z was podatki, ale i prostytutki wyprzedzają was w drodze do Bożego Królestwa!

³²Kiedy bowiem przyszedł Jan, by skierować lud na drogę Bożej sprawiedliwości, wy mu nie uwierzyliście. Jednak wielu poborców podatkowych i prostytutek go posłuchało. Ale nawet wtedy, gdy już widzieliście, co dzieje się pośród nich, w waszych sercach nie zrodził się nawet promyk żalu, by się opamiętać i zaufać mu.

³³Posłuchajcie jeszcze innej przypowieści: Pewien człowiek założył winnicę. Dla bezpieczeństwa obsadził jej granice kolczastym żywopłotem. Następnie wzniósł w niej tłocznię oraz wieżę strażniczą, w której mogli nocować najemni robotnicy sezonowi. Potem wydzierżawił tę winnicę okolicznym rolnikom i wyjechał.

³⁴Gdy przyszedł czas zbiorów, człowiek ten wysłał swe sługi do rolników, aby odebrali zapłatę za dzierżawę, którą miał być jego udział w zbiorach.

³⁵Dzierżawcy jednak brutalnie potraktowali jego wysłanników. Jednego pobili, drugiego zarżnęli, a trzeciego ukamienowali.

³⁶Poruszony właściciel winnicy po raz drugi wysłał do dzierżawców swoje sługi, lecz tym razem w większej liczbie niż pierwotnie. Ale oni i z tymi postąpili podobnie.

³⁷Ostatecznie posłał do nich swego syna, gdyż był przekonany, że tego uszanują.

³⁸Jednak gdy dzierżawcy zobaczyli syna właściciela, powiedzieli sobie: „To dziedzic. Zorganizujmy się razem i zabijmy go, a posiądziemy jego dziedzictwo!”.

³⁹Pochwycili więc go, wywlekli poza winnicę i tam zamordowali.

⁴⁰Jak myślicie, co uczyni właściciel tej winnicy z owymi dzierżawcami, gdy powróci?

⁴¹Wtedy arcykapłani i starsi ludu tak Mu odpowiedzieli: — Wygubi złych dzierżawców, a winnicę odda w użytkowanie innym rolnikom, którzy będą oddawać mu część zbiorów o właściwej porze.

⁴²Wówczas Jezus powiedział: — Dobrze powiedzieliście. Dlaczego więc nie rozumiecie, co znaczą te słowa Pisma: Kamień, którym wzgardzili budowniczowie, stał się głównym kamieniem spajającym. Za sprawą PANA to się wydarzyło, On na naszych oczach dokonał tego cudu!?

⁴³Z uwagi na postawę waszych serc oświadczam wam, że Królestwo Boże zostanie wam odebrane i dane tym, którzy wydadzą jego owoce.

⁴⁴Potknęliście się bowiem o wspomniany głaz i rozbiliście się. Polegliście sromotnie, a on was zmiażdży.

⁴⁵Wtedy arcykapłani i faryzeusze zrozumieli, że ta przypowieść była o nich.

⁴⁶Zawrzeli więc gniewem i zaczęli szukać sposobności, aby Go pochwycić. Chcieli jednak uczynić to po kryjomu, gdyż bali się tłumów, które uważały Go za proroka.