Matthew 13— NPD

¹Pewnego dnia o poranku Jezus wyszedł z domu, w którym pomieszkiwał, i udał się prosto nad jezioro, aby tam nauczać.

²Szybko zebrał się wokół Niego tłum tak liczny, że musiał przenieść się do łodzi, by wszyscy mogli Go słyszeć. Z łodzi kontynuował nauczanie, a lud stojący na brzegu wsłuchiwał się w Jego słowa.

³Wszystko, co mówił, przedstawiał w przypowieściach: — Pewien siewca udał się na pole, by dokonać zasiewu.

⁴Gdy siał, część ziarna padła na skraj ubitej drogi. Tam szybko pojawiły się ptaki i zaraz je wydziobały.

⁵Inna część ziarna padła na grunt skalisty, gdzie warstwa ziemi była płytka. I chociaż szybko zakiełkowało, to jednak, nie znajdując głębszego podłoża,

⁶uschło, gdy tylko pojawiło się słońce ze swym żarem. Ziarno bowiem nie miało gdzie zapuścić korzenia.

⁷Jeszcze inna część ziarna padła na glebę pokrytą chwastami, które tak bujnie były w niej rozplenione, że skutecznie zdusiły zasiew tam rzucony.

⁸Ostatnia część ziarna padła na ziemię dobrą i żyzną. Na niej wydało plon: w jednym miejscu stokrotny, w innym sześćdziesięciokrotny, a w jeszcze innym trzydziestokrotny.

⁹Kto może, niech się stara zrozumieć to w duchowy sposób!

¹⁰Później uczniowie zapytali Jezusa: — Dlaczego mówisz do nich w przypowieściach?

¹¹On zaś tak im odpowiedział: — Wy przyjęliście tajemnicę Królestwa Niebios, którą zostaliście obdarowani, lecz wielu z nich nie.

¹²Zawsze bowiem jest tak, iż ten, kto znajduje czas na rozważanie mojego Słowa, otrzyma jego zrozumienie, a ono wydaje w nim obfity owoc. Każdemu zaś, kto nie ma na to czasu, zostanie ono zabrane.

¹³Dlatego do osób kręcących się przy mnie mówię w przypowieściach, aby się okazało, kto z nich patrzy tak, by niczego nie zobaczyć, i słucha tak, by niczego nie usłyszeć. Są bowiem ludzie, którzy nie chcą niczego pojmować.

¹⁴Na ich przykładzie sprawdza się proroctwo Izajasza: „Słyszycie moje słowa, lecz nie chcecie ich rozumieć; widzicie moje czyny, lecz nie chcecie ich pojmować!”.

¹⁵O, jakże nieczuły w sercu stał się ten lud! Wręcz zasłaniają sobie oczy i uszy swe zatykają, by niczego nie widzieć i niczego nie słyszeć. Nie mają w sercach pragnienia, by pojąć cokolwiek; nie chcą zwrócić się ku mnie, abym ich ocalił!.

¹⁶Jednakże wy, którzy już dostrzegacie Królestwo i już je słyszycie, jesteście szczęśliwi!

¹⁷Uroczyście was zapewniam, że wielu proroków i mnóstwo ludzi prawych pragnęło być świadkami tego, czego wy obecnie doświadczacie, jednak nie dane było im ani widzieć, ani słyszeć tego, co wy oglądacie i słyszycie, choć bardzo za tym tęsknili.

¹⁸Skoro jednak pytacie o znaczenie przypowieści o siewcy, to posłuchajcie.

¹⁹Ubita gleba przy drodze symbolizuje serca tych ludzi, którzy przysłuchują się mojemu nauczaniu o Królestwie, lecz nie chcą go pojąć. Do nich to przychodzi Zły i z ich wnętrza wybiera wszystko, co zostało w nich posiane.

²⁰Grunt skalisty przedstawia serca ludzi, którzy, słysząc moje Słowo, przyjmują je z radością,

²¹jednak z uwagi na swoją niestałość nie dają mu możliwości zakorzenienia się w nich. Gdy tylko nadchodzą uciski lub prześladowania z powodu mego Słowa, szybko się załamują.

²²Glebą pokrytą chwastami są serca tych, którzy – co prawda – rozumieją posiane w nich Słowo, lecz troski obecnego życia lub ułuda bogactwa zaduszają je w nich tak, iż moje Słowo nie rodzi owocu.

²³Wreszcie ziemią dobrą i żyzną są serca tych ludzi, którzy, słysząc moje Słowo, przyjmują je, a ono rodzi w nich plon. W życiu jednej osoby będzie to plon stokrotny, w życiu innej – sześćdziesięciokrotny, a w życiu jeszcze kogoś innego – trzydziestokrotny.

²⁴Opowiedział im też inną przypowieść: — Królestwo Niebios jest podobne do gospodarstwa, którego właściciel posiał na swym polu dobre ziarno.

²⁵Gdy wszyscy spali, zjawił się wróg tego człowieka i dorzucił do zasiewu nasiona chwastów. Zaraz potem uciekł.

²⁶Po pewnym czasie zasiew zaczął kiełkować i wydał pierwszy plon. Wtedy ujawnił się także chwast.

²⁷Przyszli więc słudzy do gospodarza i zapytali go: „Panie, czy nie posiałeś na swoim polu dobrego ziarna? Skąd zatem wzięły się te chwasty?”.

²⁸On zaś odpowiedział: „Mój wróg to uczynił”. Wówczas słudzy spytali: „Czy chcesz, byśmy poszli i je usunęli?”.

²⁹Lecz on odrzekł im: „Nie! Nie róbcie tego, abyście przypadkiem, usuwając chwasty, nie wyrwali wraz z nimi zdrowych pędów!

³⁰Pozwólcie jednym i drugim rosnąć aż do żniw. A kiedy nadejdzie ten czas, polecę żniwiarzom, by zbierając plony, oddzielili chwasty od zboża, związali je w snopy i spalili. Zboże natomiast zwiozą do mego spichlerza”.

³¹Opowiedział im również taką przypowieść: — Królestwo Niebios jest niczym ziarnko gorczycy, które gospodarz posiał na swym polu.

³²Wprawdzie jest ono najmniejsze ze wszystkich nasion, lecz kiedy roślina z niego wyrasta, przewyższa wszelkie warzywa i staje się jak drzewo, w którego gałęziach ptaki budują swoje gniazda.

³³I jeszcze inną przypowieść im opowiedział: — Królestwo Niebios jest niczym zakwas, który gospodyni włożyła do misy wypełnionej siedmioma kilogramami mąki. Po dodaniu go schowała misę do czasu, aż całość się zakwasi.

³⁴W taki sposób, stosując przypowieści, Jezus nauczał tłumy. A bez przypowieści niczego im nie mówił.

³⁵Tak potwierdziło się słowo prorockie, które zapowiadało: (...) w przypowieściach będę do was mówić, by wyjaśnić odwieczne tajemnice PANA.

³⁶Potem odprawił tłumy i udał się do domu. Tam uczniowie przystąpili do Niego, mówiąc: — Wyjaśnij nam, prosimy, przypowieść o chwaście na polu.

³⁷Odpowiadając, Jezus rzekł: — Siewcą dobrego ziarna jestem ja – Syn człowieczy,

³⁸polem zaś jest świat. Dobrym ziarnem są synowie Królestwa Niebios, a chwastem – synowie Złego,

³⁹których ojciec, diabeł, rozrzucił po całym świecie. Czasem żniw będzie kulminacja obecnych czasów. Żniwiarze to aniołowie.

⁴⁰A jak zbiera się chwasty i pali je w ogniu, tak samo będzie podczas kulminacji obecnych czasów.

⁴¹Wówczas to ja, Syn człowieczy, poślę swych aniołów, a oni zabiorą z mego Królestwa wszystkich gorszycieli i zwodzicieli oraz tych, którzy trwali w pełnieniu nieprawości.

⁴²I wrzucą ich w ogień wieczny, gdzie panuje rozpacz – szloch i zgrzytanie zębami.

⁴³Ci zaś, którzy otrzymają status sprawiedliwych, będą jaśnieć w Królestwie Ojca niczym słońce. Kto może, niech stara się zrozumieć duchowe przesłanie tego, co mówię!

⁴⁴Królestwo Niebios jest niczym skarb, który został ukryty gdzieś w ziemi na polu. Gdy ktoś natknie się na niego, zakopuje go, zaznacza jego położenie tak, by mógł do niego wrócić, i biegnie uradowany, by sprzedać wszystko, co ma, aby nabyć to pole.

⁴⁵Królestwo Niebios jest również podobne do kupca poszukującego pięknych pereł.

⁴⁶Gdy w końcu znajduje perłę niespotykanej wartości, biegnie sprzedać wszystko i wraca, by ją nabyć.

⁴⁷Królestwo Niebios jest niczym sieć, która została rzucona w morze i zagarnia wszelkiego rodzaju ryby.

⁴⁸A kiedy już się zapełni, rybacy wyciągają ją na brzeg. Następnie siadają i dzielą to, co złowili. Dobre, czyste ryby troskliwie składają do wiader, a złe i skażone – precz odrzucają.

⁴⁹Tak samo będzie w okresie kulminacji obecnych czasów. Wtedy pojawią się aniołowie i oddzielą ludzi o sercach złych i skażonych od tych, którzy otrzymali status sprawiedliwych.

⁵⁰Następnie źli i skażeni zostaną wrzuceni w ogień wieczny, gdzie panuje rozpacz – szloch i zgrzytanie zębami.

⁵¹Czy rozumiecie to? A uczniowie na to: — Tak, PANIE, rozumiemy.

⁵²Wówczas Jezus powiedział: — W takim razie zrozumcie również, że wszystko to od dawna jest zawarte w skarbnicy Bożego Słowa, a każdy uczony w Piśmie stający się uczniem Królestwa Niebios winien być podobny do zarządcy gospodarstwa, który ze swego skarbca wydobywa nie tylko rzeczy nowe, lecz również te dawniejsze.

⁵³Gdy Jezus zakończył to nauczanie, wyruszył w dalszą drogę.

⁵⁴Wkrótce przybył do swego rodzinnego miasta, czyli do Nazaretu, gdzie rozpoczął nauczanie w lokalnej synagodze. Tymczasem mieszkańcy Nazaretu, zdziwieni, pytali samych siebie: — Skąd On ma taką mądrość i moc?!

⁵⁵Czy nie jest to syn tutejszego cieśli i czy Jego matka nie ma na imię Maria? Czy Jakub i Józef oraz Szymon i Juda nie są Jego kuzynami?

⁵⁶A czy Jego kuzynki. nie mieszkają tu pośród nas? Skąd więc to wszystko wzięło się w Nim?!

⁵⁷Takie gadanie sprawiało, iż w ludzkie serca wkradało się zwątpienie co do Jego osoby. Jezus zaś tak to skomentował: — Nigdzie prorok nie jest bardziej lekceważony niż w swej ojczyźnie i we własnym domu.

⁵⁸I zdecydował, że nie uczyni tam żadnych cudów z powodu ich niedowiarstwa.