Acts 28— NPD

¹W taki sposób zostaliśmy ocaleni. Wkrótce dowiedzieliśmy się, iż wyspa, na której wylądowaliśmy, zwie się Malta.

²Jej mieszkańcy okazali nam niezwykłą życzliwość. Mimo deszczu rozpalili dla nas ognisko, wokół którego stłoczyliśmy się, gdyż było bardzo zimno.

³Paweł nazbierał dużą naręcz gałęzi, a następnie wrzucił je do ognia. Pod wpływem gorąca wypełzła z nich żmija, która uczepiła się jego ręki.

⁴Tubylcy, widząc gada uwieszonego u ręki Pawła, mówili między sobą: — Ten człowiek musi być jakimś strasznym mordercą, bo chociaż uratował się z morskiej otchłani, to Dike, bogini sprawiedliwości, nie zgadza się, by żył on dalej.

⁵Tymczasem Paweł strząsnął żmiję do ognia bez żadnego uszczerbku na zdrowiu.

⁶Tubylcy oczekiwali, że jego ręka zaraz spuchnie, a on sam niezwłocznie padnie martwy. Lecz kiedy minął jakiś czas i nic złego mu się nie stało, zmienili zdanie i uznali go za boga.

⁷Okazało się, że miejsce naszego ocalenia leżało niedaleko od ziemskiej posiadłości Publiusza, namiestnika wyspy. Człowiek ten przyjął nas bardzo życzliwie i gościł u siebie przez trzy dni.

⁸W tym samym czasie ojciec Publiusza leżał w gorączce, złożony chorobą. Najwyraźniej miał dezynterię. Gdy Paweł dowiedział się o tym, poszedł do jego komnaty i, wznosząc ręce, modlił się za nim. W wyniku tego wstawiennictwa człowiek ten został przez Boga uzdrowiony.

⁹Gdy wieść o tym rozniosła się po wyspie, wiele innych osób, które cierpiały na różne choroby, schodziło się do nas i byli uzdrawiani.

¹⁰Z tego powodu otaczano nas wielkim szacunkiem, a później, gdy już odpływaliśmy, zaopatrzono nas we wszystko, czego potrzebowaliśmy.

¹¹Po trzech miesiącach pobytu na wyspie opuściliśmy Maltę na statku aleksandryjskim, który na niej zimował. Nosił on znak Dioskurów żeglarzami.

¹²Po dotarciu do Syrakuz zacumowaliśmy na trzy dni.

¹³Następnie – żeglując blisko brzegu – dotarliśmy do Regium. A gdy nazajutrz podniósł się wiatr południowy, w dwa dni dopłynęliśmy do Puteoli.

¹⁴Tam odszukaliśmy braci w wierze, którzy zaprosili nas do siebie. Mieszkaliśmy u nich przez siedem dni. Później wyruszyliśmy do Rzymu.

¹⁵Kiedy tylko tamtejsi bracia dowiedzieli się, iż przybywamy, wyszli nam naprzeciw aż do Forum Appiusza i Trzech Gospód. Gdy Paweł ich ujrzał, nabrał wielkiej otuchy i zaraz złożył Bogu dziękczynienie.

¹⁶Po dotarciu do Rzymu Paweł otrzymał pozwolenie na zamieszkanie w prywatnym domu, gdzie musiał jednak przebywać pod stałym dozorem strażnika.

¹⁷Trzeciego dnia po przybyciu do Rzymu Paweł zaprosił do siebie najszacowniejszych przedstawicieli społeczności żydowskiej. Gdy już pojawili się u niego, tak przemówił: — Mężowie, bracia! Chociaż nie uczyniłem niczego na szkodę naszego ludu ani przeciwko tradycji naszych ojców, zostałem uwięziony w Jerozolimie i wydany w ręce Rzymian.

¹⁸Oni zaś, po zbadaniu mojej sprawy, byli gotowi mnie zwolnić, gdyż nie znaleźli we mnie żadnej winy, która by była zagrożona karą śmierci, jakiej dla mnie żądano.

¹⁹Gdy jednak przedstawiciele tamtejszych elit religijnych sprzeciwiali się temu, zostałem zmuszony odwołać się do Cezara, lecz nie po to, by szkodzić memu narodowi.

²⁰Zaprosiłem was tutaj dlatego, by się z wami poznać i porozmawiać, gdyż znajduję się w tych kajdanach z powodu nadziei Izraela.

²¹Oni zaś tak odpowiedzieli: — Nie otrzymaliśmy z Judei żadnego listu w twojej sprawie ani też nikt z braci przybyłych stamtąd nie doniósł nam niczego złego na twój temat.

²²Skoro jednak już tu jesteś, chętnie posłuchamy, co myślisz o stronnictwie nazarejczyków, o którym wszędzie się słyszy i które spotyka się z wielką krytyką.

²³Ustalili więc dzień, w którym większą grupą przybyli do jego mieszkania. Paweł bardzo dokładnie tłumaczył im wszystko, poczynając od wyjaśnienia istoty Bożego Królestwa. Przez cały dzień przekonywał ich – na podstawie Prawa Mojżeszowego i Proroków – iż to Jezus jest zapowiadanym Mesjaszem.

²⁴Spośród tych, którzy zebrali się u Pawła, jedni przyjęli to, co mówił, inni zaś odrzucili.

²⁵I tak, poróżnieni między sobą, zaczęli zbierać się do wyjścia. Wówczas Paweł powiedział: — Duch Świętego Boga, przemawiając przez proroka Izajasza, trafnie opisał was i waszych ojców słowami:

²⁶Idź i powiedz mojemu ludowi: „Słyszycie moje słowa, lecz nie chcecie ich rozumieć; widzicie moje czyny, lecz nie chcecie ich pojmować!”.

²⁷O, jakże nieczuły w sercu stał się ten lud. Wręcz zasłaniają sobie oczy i zatykają swe uszy, by niczego nie widzieć i niczego nie słyszeć. Nie mają w sercach pragnienia, by cokolwiek pojąć; nie chcą zwrócić się ku mnie, abym ich ocalił!.

²⁸Niech zatem będzie wam wiadome, że to ocalenie Bóg skierował teraz do pogan, a oni okażą Mu swoje posłuszeństwo.

²⁹Gdy to powiedział, Żydzi odeszli, zawzięcie spierając się między sobą.

³⁰Przez dwa lata Paweł pozostawał w wynajętym przez siebie mieszkaniu i przyjmował wszystkich, którzy go odwiedzali.

³¹Z całą otwartością i bez żadnych przeszkód głosił im Królestwo Boże, nauczając wszystkich o Jezusie Chrystusie jako PANU.