Acts 20— NPD

¹Gdy rozruchy ustały, Paweł zgromadził uczniów PAŃSKICH, dodał im otuchy i po pożegnaniu wyruszył w drogę do Macedonii.

²Przemierzając kolejne krainy, wszędzie nauczał o Chrystusie. W końcu dotarł do Grecji.

³Tam spędził trzy miesiące. Gdy zamierzał odpłynąć do Syrii, jacyś Żydzi przygotowali na niego zasadzkę, o której jednak został w porę uprzedzony. Postanowił zatem wrócić lądem przez Macedonię.

⁴W podróży towarzyszyli mu przedstawiciele lokalnych społeczności: Sopater, syn Pyrrusa, z Berei oraz Tesaloniczanie: Arystarch i Sekundus. Byli z nim również Gajus z Derbe oraz Tymoteusz, a także przedstawiciele wspólnot z Azji: Tychik i Trofim.

⁵Wszyscy wspomniani poszli przodem i mieli nas oczekiwać w Troadzie.

⁶My natomiast pozostaliśmy w Filippi. Wypłynęliśmy dopiero po święcie Paschy i piątego dnia dotarliśmy do nich do Troady, gdzie spędziliśmy siedem kolejnych dni.

⁷Tam w szabat zebraliśmy się na dzieleniu się chlebem. Ponieważ Paweł chciał omówić jeszcze wiele pilnych spraw, spotkanie bardzo się przeciągnęło, a około północy zdarzył się wypadek.

⁸W górnej sali domu, w którym się zebraliśmy, paliło się wiele kaganków.

⁹W jednym z okien siedział młodzieniec imieniem Eutych. Chłopiec, znużony przedłużającym się nauczaniem Pawła, zapadł w głęboki sen i runął w dół z wysokości trzeciego piętra. Gdy go podniesiono, wydawał się martwy.

¹⁰Paweł z innymi zbiegł szybko na dół, by sprawdzić, co się z nim stało. Kiedy przyłożył ucho do piersi młodzieńca, uspokojony rzekł: — Nie czyńcie wrzawy! Życie go nie opuściło!

¹¹Po tym wydarzeniu wrócił na górę, gdzie podzielił chleb i rozdał go między braci. Przemawiał jeszcze długo – aż do świtu. Prosto stamtąd wyruszył w dalszą drogę,

¹²a żywego młodzieńca odprowadzono do domu. Wydarzenie to okazało się dla wszystkich niezwykle krzepiące.

¹³Zaraz potem wsiedliśmy na statek i popłynęliśmy do Assos, skąd, zgodnie z poleceniem Pawła, mieliśmy go zabrać. On sam bowiem postanowił udać się tam pieszo.

¹⁴Z Assos już razem popłynęliśmy do Mityleny.

¹⁵Nazajutrz opuściliśmy to miasto i pożeglowaliśmy wzdłuż wyspy Chios. Kolejnego dnia przybiliśmy do Samos, a następnego do Miletu.

¹⁶Paweł celowo minął Efez bokiem, gdyż nie chciał tracić w Azji zbyt wiele czasu. Spieszył się bowiem, aby – jeśli tylko byłoby to możliwe – zdążyć do Jerozolimy na dzień Pięćdziesiątnicy.

¹⁷Z Miletu wysłał do Efezu posłańca z zaproszeniem dla zwierzchników tamtejszej społeczności wierzących.

¹⁸Kiedy przybyli, tak do nich przemówił: — Bracia, doskonale wiecie, jak żyłem. Mieszkałem przecież u was od pierwszego dnia, gdy przybyłem do Azji.

¹⁹W tym czasie służyłem PANU z całą pokorą. Ze łzami znosiłem wszelkie doświadczenia, jakie mnie dotykały z powodu zasadzek zastawianych na mnie wszędzie przez moich rodaków uważających się za ludzi religijnych.

²⁰Nigdy nie uchylałem się od czynienia tego, co było pożyteczne. Nauczałem was jak mogłem: i publicznie, i po domach.

²¹Wzywałem wszystkich – tak Żydów, jak i nie‐Żydów – do opamiętania się i zwrócenia ku Bogu. Każdemu tłumaczyłem, by swoją ufność złożył w PANU naszym, to znaczy w Jezusie.

²²A teraz, mając w sercu przemożne pragnienie odwiedzenia Jerozolimy, jadę tam niepewny, gdyż nie wiem dokładnie, z czym przyjdzie mi się tam zmierzyć.

²³Od pewnego bowiem czasu w każdym z odwiedzanych miast Duch Świętego Boga mówi mi, iż w Jerozolimie doświadczę jedynie udręk i więzienia.

²⁴W sumie jednak nie jest istotne, co tam ze mną się stanie, gdyż zależy mi wyłącznie na jednym – abym godnie dokończył biegu mego życia, realizując zadanie, które otrzymałem od PANA. Bardzo pragnę, by Dobra Wiadomość o Bożej łaskawości, jaka została nam okazana w Jezusie, została w końcu wszędzie ogłoszona.

²⁵Dzisiaj jednak wiem już z całą pewnością, że wy – pośród których spędziłem tak wiele czasu, głosząc Boże Królestwo – nie zobaczycie mnie więcej.

²⁶Dlatego teraz pragnę wam uroczyście oświadczyć, że nie jestem winien niczyjego potępienia.

²⁷Nie uchylałem się bowiem od głoszenia całej woli Boga nie tylko wam, ale wszystkim.

²⁸Teraz wy przejmijcie ode mnie ów obowiązek czuwania nie tylko nad sobą, ale i nad owczarnią, w której Duch Świętego Boga ustanowił was zwierzchnikami, abyście zdrową nauką karmili tę społeczność, którą Bóg nabył własną krwią.

²⁹Wiem również, że po moim odejściu wkradną się między was fałszywi nauczyciele, którzy, niczym wilki drapieżne, będą chcieli zniszczyć powierzone wam stado.

³⁰Co gorsza, także spośród was wyłonią się tacy, którzy będą głosić przewrotne nauki i zwodzić uczniów PANA.

³¹Dlatego bądźcie czujni, mając w pamięci to, jak nieustannie przez trzy lata, dniem i nocą, czasami ze łzami w oczach, pouczałem każdego z was.

³²Teraz zaś powierzam was Bogu, nalegając, byście trzymali się Jego łaski, trwając w Jego Słowie. Tylko ono bowiem jest w stanie zbudować w was charakter Chrystusowy i doprowadzić do dziedzictwa, jakie czeka tych wszystkich, którzy poddają się uświęceniu.

³³Postępujcie jak ja, pamiętając, że nigdy nie pożądałem ani srebra, ani złota, ani czyichkolwiek dóbr.

³⁴Dobrze zresztą wiecie, że na potrzeby, które miałem ja albo moi towarzysze, uczciwie pracowałem.

³⁵Podejmując zaś trud zarobkowania, starałem się świecić przykładem, pokazując, iż zawsze trzeba pomagać słabszym. Przypomnijcie sobie zresztą słowa Jezusa, naszego PANA, który powiedział, że „prawdziwe szczęście kryje się w dawaniu, a nie w braniu”.

³⁶Po tych słowach ukląkł i modlił się ze wszystkimi.

³⁷Na koniec wielki płacz podniósł się wśród zebranych. Obejmowali Pawła i serdecznie go tulili.

³⁸Najbardziej boleli z tego powodu, iż powiedział, że więcej już go nie zobaczą. Następnie wszyscy odprowadzili go na statek.