1Starszego człowieka nie strofuj, lecz z całym szacunkiem odnoś się do niego jak do ojca. Młodszych traktuj niczym braci.
2Starsze kobiety poważaj jak matki, do młodszych zaś odnoś się jak do sióstr – z uszanowaniem i czystością.
3Samotne kobiety wspomagaj, ale tylko te, które są ubogie i nie mają krewnych.
4Jeśli bowiem któraś z nich ma dzieci lub wnuki, to niech one – w pierwszej kolejności – uczą się, jak szanować rodzinę i z głębi serca odwdzięczać się – szczególnie swym matkom i babkom. Takie postępowanie bowiem jest miłe Bogu.
5Na listę wspólnotowego wsparcia wpisuj jedynie kobiety zupełnie samotne, o których wiesz, że swoją nadzieję składają tylko w Bogu i są zaangażowane w dzieło PAŃSKIE, a także – dniem i nocą – trwają w modlitwach i błaganiach.
6Te zaś, które szukają życiowych rozkoszy, traktuj jako martwe duchowo.
7Wszystkim kobietom nakazuj, by były nienaganne!
8Każda bowiem, która nie troszczy się o rodzinę, a zwłaszcza o domowników, jasno pokazuje, iż odstąpiła od wiary i stała się gorsza nawet od niewierzących!.
9Do służby we wspólnocie zaangażuj tylko te spośród samotnych kobiet, które już przekroczyły sześćdziesiąt lat i – jeśli są wdowami – należały tylko do jednego mężczyzny.
10Takie powinny mieć również nienaganną opinię i świadectwo dobrych czynów – w szczególności takich, że: dobrze wychowały swoje dzieci, były gościnne, z pokorą troszczyły się o potrzeby innych wierzących, wspierały uciśnionych i czynnie uczestniczyły w każdym dobrym dziele.
11Samotnych kobiet młodszych wiekiem do służby nie dopuszczaj! One bowiem tak bardzo pragną wyjść za mąż, iż z łatwością mogą zlekceważyć swoją deklarację służenia wyłącznie Chrystusowi,
12co zaraz prowadziłoby do konfliktu zobowiązań i generowałoby niepotrzebne zarzuty niedochowania wierności Chrystusowi.
13Myślę tu szczególnie o takich, które bezcelowo krążą po domach, ucząc się jedynie bezczynności, przez co wzrastają nie tylko w lenistwie, ale i w plotkarstwie, we wścibianiu nosa w nie swoje sprawy i w niepohamowanym gadaniu o sprawach bez znaczenia!
14Zalecam więc, by te spośród samotnych kobiet, którym wiek na to jeszcze pozwala, wychodziły za mąż, rodziły dzieci i dbały o swoje domy, by nie dawać przeciwnikowi okazji do pomówień,
15co stało się udziałem tych, które zeszły z właściwej drogi i podążyły za szatanem.
16Jeśli więc jakaś siostra w wierze ma w swej rodzinie samotne i ubogie młodsze kobiety, niech zadba o ich potrzeby, a nie obarcza nimi społeczności. Chodzi bowiem o to, by wspólnota troszczyła się tylko o te, które nie mają żadnego innego wsparcia.
17A ci, którzy w społeczności pełnią funkcje zwierzchników, niech będą otaczani podwójnym szacunkiem i wsparciem, zwłaszcza jeśli trudzą się głoszeniem Słowa Bożego i nauczaniem.
18Pismo mówi przecież: Nie zawiążesz pyska wołowi młócącemu, ponieważ robotnik zasługuje na swoją zapłatę.
19Przeciw takim ludziom nie przyjmuj pochopnych skarg, chyba że będą one potwierdzone przez dwóch lub trzech świadków.
20A gdyby się okazało, że któryś ze zwierzchników wspólnoty wierzących grzeszy, skarć go surowo na oczach wszystkich, aby inni również na tym skorzystali, napełniając się bojaźnią Bożą.
21Zaklinam cię na Boga, w obliczu Chrystusa Jezusa oraz posłańców, których wybrałem w celu dostarczenia ci tego listu, byś przestrzegał powyższych zasad bez żadnych wyjątków! Nikogo nigdy nie faworyzuj!
22Mając to na uwadze, nikomu pochopnie nie powierzaj odpowiedzialności we wspólnocie, abyś działając zbyt pośpiesznie, nie został przypadkiem wplątany w cudze problemy i grzechy. Bądź ostrożny i z całą trzeźwością umysłu strzeż sam siebie, by zachować się nieskalanym.
23W tym, co piszę, nie chodzi mi wcale o to, byś nie używał wina. Przeciwnie, z uwagi na swój żołądek i jego częste niedomagania kosztuj nieco wina, gdyż picie samej wody nie jest dobre dla ciebie.
24Pisząc o trzeźwości, miałem na myśli zachowanie zdolności właściwej oceny sytuacji. Chodzi bowiem o to, że grzechy niektórych ludzi są znane powszechnie i widoczne z daleka, co sprawia, iż takie osoby można łatwo rozpoznać i ustrzec się przed nimi. Problem jednak leży w tym, że są również i tacy, których grzechy są skryte głęboko, a ich konsekwencje ciągną się za nimi po cichu – spowite nimbem tajemnicy. Dlatego musisz być ostrożny!
25Podobnie zresztą ma się rzecz z dobrymi czynami. Jedne z nich są jawne i znane od razu, inne zaś ukryte. Lecz w końcu i te staną się wszystkim dobrze znane.