1Jeżeli zaś chodzi o ludzi, którzy garną się do objęcia przywództwa w społeczności wierzących, to – jeśli czynią to z powodu pragnienia realizowania pięknego dzieła wiary – bądź spokojny.
2Pamiętaj jednak, aby każdy mężczyzna otrzymujący przywódczą funkcję we wspólnocie był człowiekiem nienagannym. Konieczne jest, aby był mężem tylko jednej kobiety. Powinien być człowiekiem wstrzemięźliwym, rozsądnym, uporządkowanym, gościnnym i zdolnym do nauczania innych.
3Nie może być nim ktoś nadużywający alkoholu lub porywczy. Musi też być życzliwy i niekłótliwy. Nie może być łasy na pieniądze!
4Wcześniej powinien się sprawdzić w dobrym zarządzaniu swoim domem, a w szczególności powinien umieć – z całą godnością – utrzymywać swoje dzieci w posłuszeństwie.
5Jeśli bowiem ktoś nie potrafi kierować własnym domem i rodziną, to jakże mógłby dobrze się zatroszczyć o społeczność Bożego ludu?!
6Mężczyzna taki nie może być świeżo nawróconym człowiekiem, by przypadkiem nie popadł w pychę i nie stał się łatwym celem diabelskich knowań.
7Poza tym powinien mieć dobrą opinię wśród ludzi spoza wspólnoty. Nie mogą na nim ciążyć jakiekolwiek zarzuty, które diabeł mógłby wykorzystywać, co przecież zawsze czyni chętnie i z wielką umiejętnością.
8Podobne kwalifikacje winni mieć ludzie ustanawiani do pełnienia służb we wspólnocie. Zwracaj uwagę na to, czy są prawi, a nie dwulicowi, czy nie nadużywają alkoholu i nie są chciwi na grosz, co zawsze jest sprawą hańbiącą.
9Powinni to być mężczyźni, którzy w czystym sumieniu wiernie strzegą tajemnicy naszej wiary.
10Każdego wcześniej poddaj próbie, a dopiero potem, jeśli okaże się nienaganny, przyjmij do wykonywania posługi.
11Podobnie ich żony – powinny być prawe, a nie przewrotne, trzeźwo myślące i w każdym zakresie wierne swoim mężom.
12Pamiętaj również, aby każdy mężczyzna, któremu powierzasz jakąkolwiek funkcję, był żonaty tylko z jedną kobietą! Musi on także wyróżniać się właściwym prowadzeniem swoich dzieci i dobrym zarządzaniem własnym domem.
13Bo tylko ci, którzy w swoich domach dochowują wierności Chrystusowi, mają szansę zyskania szacunku we wspólnocie, a co za tym idzie: będą mogli ze śmiałością i z autorytetem pełnić powierzoną im służbę.
14Piszę ci o tym wszystkim, choć mam nadzieję, iż sam niedługo do ciebie przybędę.
15Jednak na wypadek, gdybym się opóźniał, chcę, abyś wiedział, jak należy postępować w społeczności tych, którzy ufają Bogu Żywemu, to znaczy we wspólnocie wierzącego ludu, który w tym świecie jest ostoją Prawdy.
16Do grupy tej zaliczam jednak tylko tych, którzy bezspornie zgadzają się z przesłaniem owej wielkiej tajemnicy, iż to Najwyższy osobiście objawił się w skłonnej do grzechu ludzkiej naturze. A żyjąc i postępując według Ducha, ukazał swoją sprawiedliwość. On również – po objawieniu się żydowskim wysłannikom – polecił ogłosić także innym narodom Dobrą Wiadomość o ratunku, który przyniósł, dając w ten sposób światu szansę, by wszyscy mogli złożyć w Nim swoje zaufanie. W końcu w chwale wstąpił w Niebiosa.