Psalms 109— NBG

¹Z Bogiem uzyskamy przewagę, On zdepcze naszych wrogów.

²Przewodnikowi chóru, pieśń Dawida. Nie zamilknij Boże mojej chwały.

³Gdyż usta niegodziwe, usta zdradzieckie są przeciw mnie rozwarte, przemawiają do mnie językiem fałszu.

⁴Oplątali mnie słowami nienawiści i bez przyczyny mnie zwalczają.

⁵Oskarżają mnie za moją miłość; a ja się modlę.

⁶Zesłali na mnie złe za dobre i nienawiść za moją miłość.

⁷Ustanów przeciwko niemu niegodziwca, a u jego prawicy niech stanie oskarżyciel.

⁸Gdy będzie sądzony niech wyjdzie potępiony, a jego modlitwa niech się stanie grzechem.

⁹Niech jego dni będą krótkie, a jego straż niech weźmie inny.

¹⁰Niech jego dzieci będą sierotami, a jego żona wdową.

¹¹Niech się tułają jego synowie, żebrzą i proszą z dala od swoich ruin.

¹²Niech lichwiarz zastawi sidła na wszystko, co do niego należy, i niech obcy zagarną jego pracę.

¹³Niech mu nikt nie zachowa łaski i niech nikt się nie lituje nad jego sierotami.

¹⁴Niech jego potomstwo będzie skazane na wytępienie, a w drugim pokoleniu niechaj wygaśnie ich imię.

¹⁵Niech wina jego przodków będzie pamiętaną przez Boga, i nie zostanie zatarty grzech jego matki.

¹⁶Niech będą ustawicznie przed WIEKUISTYM; niech zgładzi z ziemi ich wspomnienie.

¹⁷Dlatego, że nie pamiętał czynów miłosierdzia i prześladował człowieka uciśnionego, biednego, utrapionego w sercu, by mu zgotować śmierć.

¹⁸Umiłował przekleństwo więc niechaj na niego spadnie; nie pragnął błogosławieństwa więc niech się od niego oddali

¹⁹Niech się odzieje przekleństwem jak swoją szatą; niech jak woda wsiąknie w jego wnętrze, i w jego kości jak olej.

²⁰Niech mu będzie jak płaszcz, którym się okrywa i pas, którym się zawsze opasuje.

²¹Taką niech będzie od BOGA zapłata dla moich przeciwników, którzy się zmawiają przeciwko mojej duszy.

²²A Ty, WIEKUISTY, mój Panie, uczyń ze mną według Twojego Imienia, bo błogą jest Twoja łaska; ocal mnie.

²³Gdyż jestem uciśniony i biedny, a me serce zranione jest w moim wnętrzu.

²⁴Znikam jak cień, co ustępuje; tułam się jak szarańcza.

²⁵Me kolana gną się od postu, moje ciało wyzbyło się tłuszczu.

²⁶Więc stałem się dla nich pośmiewiskiem; widząc mnie potrząsają głową.

²⁷Dopomóż mi WIEKUISTY, Boże mój, wybaw mnie Twoją łaską.

²⁸Niech poznają, że to Twoja ręka, że to Ty, WIEKUISTY, uczyniłeś.

²⁹Niechaj oni złorzeczą a Ty błogosław; powstali więc się powstydzą, a Twój sługa będzie się radował.

³⁰Moi przeciwnicy odzieją się sromotą, jak opończą okryją się swoją hańbą.

³¹A ja, mymi ustami, będę wielce wysławiał WIEKUISTEGO i pośród wielu Go chwalił.

³²Bo stanie po prawicy nędznego, by go wybawić od sędziów jego duszy.