1Uparty szuka swojej własnej żądzy; obrusza się na każdą zbawienną myśl.
2Głupiec nie pożąda rozsądku, a tylko tego, co mu objawia jego serce.
3Dokądkolwiek przychodzi niegodziwy – przychodzi też pogarda, oraz wraz z hańbą – sromota.
4Słowa z ust rozumnego męża są jak głębokie wody; to potok, który się rozlewa, zdrój mądrości.
5Wzgląd w sądzie na osobę niegodziwego jest równie niedobry jak uchylanie prawa sprawiedliwego.
6Wargi głupca wszczynają kłótnie, a jego usta pobudzają do bijatyk.
7Usta głupca powodują jego ruinę, a jego wargi są zasadzką na jego życie.
8Słowa plotkarza są jak łakocie i wnikają do tajników wnętrza.
9Kto jest opieszały w swych sprawach – staje się marnotrawnym bratem.
10Imię WIEKUISTEGO to silna baszta; do niej chroni się sprawiedliwy oraz zostaje ocalony.
11Mienie bogatego jest jego warownym miastem i niby wysokim murem w jego wyobraźni.
12Serce człowieka wynosi się przed upadkiem, a chwałę poprzedza pokora.
13Kto odpowiada zanim wysłuchał – temu poczytuje się to za głupotę oraz za wstyd.
14Duch człowieka podtrzymuje go w jego cierpieniu; lecz jeśli duch jest zgnębiony, kto go podźwignie?
15Serce rozumnego przyswaja sobie wiedzę, a ucho mędrców dąży do poznania.
16Dar człowieka otwiera mu dostęp i prowadzi go przed oblicze wielkich.
17Pierwszy mówca jak gdyby ma słuszność w swoim sporze, ale przychodzi drugi i go bada.
18Los kładzie koniec sporom oraz ustanawia rozejm między silnymi.
19Zdradzony brat jest odporniejszy niż gród warowny, a ich kłótnie – niby zawory zamku.
20Z owoców ust człowieka nasyca się jego życie; nasyca się plonem swych warg.
21W mocy języka jest śmierć i życie; kto się w nim kocha – karmi się jego owocem.
22Kto znalazł dobrą żonę – znalazł szczęście i dostąpił łaski od WIEKUISTEGO.
23Biedny przemawia błagalnie, a bogaty odpowiada zuchwale.
24Kto ma licznych towarzyszy – ma ich ku własnej zgubie; lecz przyjaciel bywa szczerzej przywiązany niż brat.