1Pieśń pouczająca. Asafowy. Dlaczego nas, Boże, na zawsze odrzuciłeś? Czemu sroży się gniew twój na owce pastwiska twojego?
2Pamiętaj o gromadce swojej, którą dawno nabyłeś, Wykupiłeś jako szczep dziedzictwa twego, Pamiętaj o górze Syjon, na której mieszkasz!
3Skieruj kroki swoje ku ruinom, które od dawna leżą: Wróg wszystko spustoszył w świątyni!
4Ryczeli wrogowie twoi w miejscu twych zgromadzeń, Zatknęli sztandary swoje.
5Widać, jak się podnoszą w górę siekiery, Niby w gęstwinie leśnej.
6Już wszystkie jej bramy rąbią toporem I rozbijają młotami.
7Puścili z dymem świątynię twoją, Aż do gruntu splugawili przybytek imienia twego.
8Pomyśleli sobie: Zniszczmy ją od razu; Spalmy w kraju wszystkie miejsca zgromadzeń Bożych.
9Nie widzimy godeł naszych; już nie ma proroka, A nikt pośród nas nie wie, jak długo?
10Jak długo, Boże, wróg będzie urągał? Czyż nieprzyjaciel wiecznie będzie bezcześcił twe imię?
11Dlaczego cofasz rękę swoją,A prawicę swoją chowasz w zanadrzu? Skończ!
12Wszak Ty, Boże, z dawna jesteś moim królem; Ty dokonujesz dzieł zbawienia na ziemi.
13Tyś mocą swoją rozdzielił morza, Zmiażdżyłeś głowy potworów na wodach.
14Tyś rozbił głowę Lewiatana, Oddałeś go na żer zwierzętom pustyni.
15Ty sprawiłeś, że wytrysnęło źródło i potoki, Tyś osuszył rzeki potężne.
16Twój jest dzień i twoja jest noc, Tyś ustanowił światło i słońce.
17Tyś ustalił wszystkie granice ziemi; Tyś ukształtował lato i zimę.
18Pamiętaj o tym, Panie, że nieprzyjaciel urąga, A lud nierozumny lży imię twoje!
19Nie wydawaj dzikim zwierzętom duszy gołębicy swojej, Nie zapominaj nigdy o życiu swych ubogich!
20Pomnij na przymierze, Gdyż mroczne zaułki ziemi pełne są gwałtu.
21Niechaj uciśniony nie odchodzi ze wstydem! Ubogi i biedny niech wysławia imię twoje!
22Powstań, Boże, broń sprawy swojej! Pomnij na zniewagę, którą co dzień wyrządza ci bezbożny!
23Nie zapomnij krzyku wrogów swoich, Wrzawy swych przeciwników, która ustawicznie się wzmaga.