1Przewodnikowi chóru. Pieśń pouczająca synów Koracha.
2Boże, na własne uszy słyszeliśmy, Ojcowie nasi opowiadali nam O dziele, którego dokonałeś za dni ich, W czasach dawnych.
3Tyś ręką swoją wypędził narody, a ich osadziłeś; Wytępiłeś lud, a ich rozkrzewiłeś.
4Bo nie mieczem swoim zdobyli ziemię Ani ramię ich pomogło im, Lecz prawica twoja i ramię twoje Oraz światło oblicza twego, gdyż ich sobie upodobałeś.
5Tyś sam Królem moim, Boże; Dajże Jakubowi wybawienie!
6Dzięki tobie porazimy nieprzyjaciół naszych, Przez imię twoje zdepczemy przeciwników naszych.
7Bo nie na łuku moim polegamAni mnie miecz mój nie ocali.
8Aleś nas Ty wybawił od nieprzyjaciół naszych, A nienawidzących nas wstydem okryłeś.
9Każdego dnia chlubimy się Bogiem I imię twoje wiecznie wyznawać będziemy. Sela.
10A jednak opuściłeś i zawstydziłeś nas, I nie wyruszyłeś z wojskami naszymi.
11Sprawiłeś, że cofnęliśmy się przed nieprzyjacielem, A ci, którzy nas nienawidzą, złupili nas.
12Wydałeś nas jak owce na żerI rozproszyłeś nas między narodami.
13Sprzedałeś lud swój za darmo I nic nie zyskałeś z ich sprzedaży.
14Wystawiłeś nas na wzgardę sąsiadom naszym, Na drwiny i na pośmiewisko tym, którzy nas otaczają.
15Uczyniłeś nas tematem przysłowia wśród narodów, Ludy kiwają głową nad nami.
16Co dzień hańba moja jest przede mną, A wstyd okrywa oblicze moje
17Na głos bluźniercy i szydercy, Gdy mam przed sobą mściwego nieprzyjaciela.
18To wszystko przyszło na nas, A jednak nie zapomnieliśmy ciebie I nie sprzeniewierzyliśmy się przymierzu twemu.
19Serce nasze nie odwróciło się od ciebie, A kroki nasze nie zeszły ze ścieżki twojej.
20Rozbiłeś nas tam, gdzie grasują szakale, I okryłeś nas cieniem śmierci.
21Gdybyśmy byli zapomnieli imienia Boga naszego, A wyciągnęli ręce nasze do Boga cudzego:
22Czyżby Bóg tego nie odkrył? Wszak On zna skrytości serca.
23Ale z powodu ciebie co dzień nas zabijają, Uważają nas za owce ofiarne.
24Obudź się! Dlaczego śpisz, Panie? Przebudź się, nie odrzucaj nas na wieki!
25Dlaczego zakrywasz oblicze twoje, Zapominasz o nędzy i udręce naszej?
26Powalona bowiem w proch jest dusza nasza, Przylgnęło do ziemi ciało nasze.
27Powstań, przyjdź nam z pomocą I wyzwól nas dla łaski swojej!