1Psalm Dawidowy. Pieśń na poświęcenie przybytku.
2Wysławiać cię będę, Panie, bo wyciągnąłeś mnie z toni I nie pozwoliłeś wrogom moim cieszyć się ze mnie.
3Panie, Boże mój, Wołałem do ciebie i uzdrowiłeś mię.
4Panie! Podniosłeś z otchłani duszę moją, Ożywiłeś mnie pośród tych, którzy schodzą do grobu.
5Wysławiajcie Pana, święci jego, I wyznawajcie święte imię jego!
6Bo tylko chwilę trwa gniew jego, Ale życzliwość jego całe życie. Wieczorem bywa płacz, Ale rankiem wesele.
7A ja, pewny siebie, powiedziałem: Nie zachwieję się na wieki.
8Panie! W życzliwości swej postawiłeś mnie na potężnej górze, A gdy zakryłeś oblicze swoje, zatrwożyłem się.
9Do ciebie, Panie, wołałem I Pana błagałem o zmiłowanie.
10Jakiż zysk z krwi mojej, Z mojego zejścia do grobu? Czy proch może cię wysławiać? Czy może zwiastować wierność twoją?
11Wysłuchaj, Panie, i zmiłuj się nade mną! Panie, bądź moim wspomożycielem!
12Zmieniłeś skargę moją w taniec, Rozwiązałeś mój wór pokutny i przepasałeś mię radością,
13Aby dusza moja śpiewała ci i nie zamilkła: Panie, Boże mój, będę cię wiecznie wysławiał.