1Dawidowy. Do ciebie, Panie, wznoszę duszę moją.
2Boże mój! Tobie ufam. Obym nie zaznał wstydu! Niech wrogowie moi nie radują się z mego powodu!
3Zaiste, wszyscy, którzy nadzieję pokładają w tobie, nie zaznają wstydu. Zaznają wstydu ci, co bez przyczyny nie dochowują wiary.
4Panie, wskaż mi drogi swoje, Ścieżek swoich naucz mnie!
5Prowadź mnie w prawdzie swojej i nauczaj mnie. Ty bowiem jesteś Bogiem zbawienia mego, Ciebie tęsknie wyglądam codziennie!
6Pamiętaj, Panie, o miłosierdziu i o łasce swojej, Gdyż są one od wieków!
7Grzechów młodości mojej i przestępstw moich nie pamiętaj, Przez wzgląd na łaskę twoją pamiętaj o mnie, Przez wzgląd na dobroć twoją, Panie.
8Pan jest dobry i prawy, Dlatego wskazuje drogę grzesznikom.
9Prowadzi pokornych drogą prawa I uczy ich drogi swojej.
10Wszystkie drogi Pana są łaską i wiernością Dla tych, którzy strzegą przymierza i nakazów jego.
11Przez wzgląd na imię swoje, Panie, Odpuść grzech mój, bo jest wielki!
12Któryż to człowiek boi się Pana? Uczy go, jaką wybrać drogę.
13On sam będzie przebywał w szczęściu, A potomstwo jego odziedziczy ziemię.
14Społeczność z Panem mają ci, którzy się go boją, On też obwieszcza im przymierze swoje.
15Oczy moje zawsze patrzą na Pana, Bo On wyswobadza z sieci nogi moje.
16Zwróć się ku mnie i zmiłuj się nade mną, Bom jest samotny i ubogi!
17Ulżyj udręce serca mojego, Wyzwól mnie z utrapień moich!
18Wejrzyj na nędzę i mozół mój, I odpuść wszystkie grzechy moje!
19Patrz, jak liczni są nieprzyjaciele moi, I jak zawzięcie mnie nienawidzą!
20Strzeż duszy mojej i ocal mnie, Niech nie doznam wstydu, Gdyż w tobie szukam schronienia!
21Niewinność i prawość niech mnie osłania, Gdyż w tobie miałem nadzieję!
22Boże, wybaw Izraela Od wszelkich niedoli jego!