1Wysławiajcie Pana, albowiem jest dobry, Albowiem łaska jego trwa na wieki!
2Niech mówią odkupieni przez Pana, Ci, których wyzwolił z ręki nieprzyjaciela,
3Których zebrał z ziem, ze wschodu i zachodu, Z północy i południa!
4Błądzili po pustyni, po pustkowiu, Nie znajdując drogi do miasta zamieszkałego.
5Byli głodni i spragnieni, Dusza w nich omdlewała.
6Wołali do Pana w niedoli swej, A on wybawił ich z utrapienia.
7Poprowadził ich drogą prostą, Aby mogli dojść do miasta zamieszkałego.
8Niechaj wysławiają Pana za łaskę jego I za jego cuda dla synów ludzkich,
9Napoił bowiem duszę pragnącego, A duszę głodnego napełnił dobrem!
10Siedzieli w ciemności i mroku, Związani nędzą i żelazem,
11Ponieważ sprzeciwili się słowom Bożym I pogardzili radą Najwyższego.
12Serce ich upokorzył trudem; Słaniali się, a nikt nie pomógł.
13I wołali do Pana w swej niedoli, A On wybawił ich z utrapienia.
14Wyprowadził ich z ciemności i z mroku, A więzy ich rozerwał.
15Niechaj wysławiają Pana za łaskę jego I za cuda jego dla synów ludzkich!
16Ponieważ skruszył bramy spiżowe I połamał zasuwy żelazne.
17Chorowali z powodu swego występnego życia I cierpieli z powodu swych win.
18Wszelki pokarm obrzydł im I bliscy już byli bram śmierci.
19Wtedy wołali do Pana w swej niedoli, A On wybawił ich z utrapienia.
20Posłał słowo swoje, aby ich uleczyć I wyratować ich od zagłady.
21Niechaj wysławiają Pana za łaskę jego I za cuda jego dla synów ludzkich!
22Niechaj składają ofiary dziękczynne, Niech z radością opowiadają o czynach jego!
23Ci, którzy na statkach płynęli po morzu,Uprawiając handel na wielkich wodach,
24Widzieli dzieła Pana I cuda jego na głębinach.
25Rzekł, i zerwała się burza, Która spiętrzyła fale,
26Wznosili się aż do nieba, Zapadali się w głębiny;Dusza ich truchlała w niebezpieczeństwie.
27Zataczali się i chwiali jak pijani, A cała ich mądrość obróciła się wniwecz.
28Wołali do Pana w swej niedoli, A On wybawił ich z utrapienia.
29Uciszył burzę, I uspokoiły się fale morskie.
30Wtedy radowali się, że się uspokoiły, I zawiódł ich do upragnionej przystani.
31Niechaj wysławiają Pana za łaskę jego I za cuda jego dla synów ludzkich!
32Niechaj go wysławiają w zgromadzeniu ludu, I niechaj go chwalą w radzie starszych!
33Zamienił rzeki w pustynię, A źródła wód w ziemię suchą.
34Ziemię urodzajną w słoną i jałową Z powodu złości jej mieszkańców.
35Pustynię zmienił w zbiorniki wód, A ziemię suchą w źródła wód.
36Osadził tam głodnychI założyli miasto do zamieszkania.
37Obsiali pola i zasadzili winnice, I zebrali obfity plon.
38Błogosławił im i rozmnażali się bardzo, A bydła ich nie umniejszył.
39Lecz zmaleli i zgnębieni byli Przez ucisk, nieszczęście i strapienie.
40Wylał wzgardę na dostojników I sprawił, że błądzili po bezdrożnym pustkowiu,
41Ale ubogiego podniósł z nędzy I rozmnożył rodzinę jego jak trzodę.
42Widzą to prawi i cieszą się, A wszelkie bezprawie zamyka swe usta.
43Kto jest mądry, niechaj się tego trzyma I rozważa łaskawość Pana!