1Wtedy odezwał się Bildad z Szuach i rzekł:
2Jak długo tak będziesz mówił? Jak długo słowa twoich ust pędzić będą jak wiatr gwałtowny?
3Czy Bóg łamie prawo? Czy Wszechmocny nagina sprawiedliwość?
4Gdy twoi synowie zgrzeszyli przeciwko niemu, wydał ich na łup ich występku,
5lecz jeśli sam do Boga się zwrócisz i Wszechmocnego błagać będziesz o łaskę,
6jeśli będziesz czysty i prawy, wtedy na pewno ocknie się On ku twemu dobru i przywróci ci godne mieszkanie.
7A choć twój początek będzie niepozorny, jednak twój koniec będzie wspaniały.
8Bo zapytaj, proszę, dawniejszych pokoleń i rozważ, czego ich ojcowie doświadczyli -
9wszak my od wczoraj jesteśmy i nic nie wiemy, gdyż nasze dni są cieniem na ziemi -
10Oni cię pouczą i powiedzą ci, i ze swego serca dadzą odpowiedź.
11Alboż papirus rośnie tam, gdzie nie ma bagna, i sitowie rozwija się bez wody?
12Choć jeszcze jest świeże i nie skoszone, jednak więdnie rychlej niż inna trawa.
13Taki jest los wszystkich, którzy zapomnieli o Bogu, i tak ginie nadzieja niegodziwego.
14Jego ufność, to babie lato, a jego wiara, to pajęczyna.
15Jeśli się opiera na swoim domu, to ten się nie ostoi; jeśli się go kurczowo trzyma, to ten nie przetrwa.
16Zieleni się na słońcu i poprzez ogród wyrastają jego pędy.
17Wokoło kamieniska wiją się jego korzenie, pomiędzy kamienie wrzyna się.
18Lecz gdy go wyrwą z jego miejsca, wtedy zapiera się go jego miejsce, mówiąc: Nie widziałem cię.
19Oto, taka jest rozkosz jego życia, a z prochu wyrastają inni.
20Zaiste, Bóg nigdy nie porzuca prawego i nie podaje ręki złoczyńcom.
21Jeszcze napełni śmiechem twoje usta i twoje wargi radosnym okrzykiem.
22Twoi nieprzyjaciele okryją się hańbą, a namiot bezbożnych zniknie.