1Na to odpowiedział Sofar z Naama i rzekł:
2Czy na ten potok słów nie ma odpowiedzi i ten gadatliwy mąż ma mieć słuszność?
3Czy twoja gadanina ma zmusić ludzi do milczenia i gdy ty szydzisz, nikt nie ma ci się sprzeciwić?
4Wprawdzie mówisz: Moja nauka jest czysta i jestem nieskazitelny w twoich oczach,
5lecz gdyby Bóg przemówił i otworzył usta przeciw tobie,
6gdyby ci objawił tajemnice mądrości, które są dla rozumu cudowne, wtedy poznałbyś, że Bóg żąda mniej za twoje winy, niż zasługujesz.
7Czy możesz zgłębić tajemnicę Boga albo zbadać doskonałość Wszechmocnego?
8Wyższa jest niż niebiosa - cóż poczniesz? Głębsza jest niż kraina umarłych - cóż ty wiesz?
9Jej miara jest dłuższa niż ziemia, a szersza nawet niż morze.
10Gdy rusza naprzód i więzy nakłada lub wzywa na sąd, któż mu zabroni?
11Bo On wie, którzy ludzie są fałszywi, widzi niegodziwość i bierze ją poważnie.
12Czy głupi może nabyć rozumu, a dziki osioł może się urodzić jak człowiek?
13Jeżeli dobrze przygotujesz swe serce i wyciągniesz do niego dłonie,
14jeżeli usuniesz to, co złego na twoich rękach, jeżeli w twoich namiotach nie zamieszka nieprawość,
15zaiste, wtedy będziesz mógł podnieść oblicze bez zmazy, będziesz mocny i nieustraszony,
16wtedy też zapomnisz o udręce i będziesz ją wspominał jak wody, które przepłynęły,
17i jaśniejsze niż południe wzejdzie ci życie, a choćby ciemność zapadła, będzie ona jak poranek.
18Możesz ufać, bo jeszcze jest nadzieja; pewny ochrony położysz się bezpiecznie.
19Będziesz leżał i nikt cię nie przestraszy, a wielu zabiegać będzie o twoją łaskę.
20Natomiast oczy bezbożnych zgasną; nie ma dla nich ucieczki, jedyną ich nadzieją - wyzionąć ducha.