1Een psalm van David, voor de koorleider. HEERE, U doorgrondt en kent mij.
2Ú kent mijn zitten en mijn opstaan, U begrijpt van verre mijn gedachten.
3U onderzoekt mijn gaan en mijn liggen, U bent met al mijn wegen vertrouwd.
4Al is er nog geen woord op mijn tong, zie, HEERE, U weet het alles.
5U sluit mij in van achter en van voren, U legt Uw hand op mij.
6Dit kennen — het is mij te wonderlijk, te hoog, ik kan er niet bij.
7Waar kan ik Uw Geest ontgaan, waar Uw aangezicht ontvluchten?
8Al steeg ik op naar de hemel, U bent daar; of legde ik mij neer in de hel, zie, U bent daar.
9Nam ik vleugels van de dageraad, woonde ik aan het einde van de zee,
10ook daar zou Uw hand mij leiden en Uw rechterhand mij vasthouden.
11Zei ik: Ja, duisternis zal mij opslokken! — dan is de nacht een licht om mij heen.
12Zelfs de duisternis maakt het voor U niet duister, maar de nacht licht op als de dag, de duisternis is als het licht.
13Want Ú hebt mijn nieren geschapen, mij in de schoot van mijn moeder geweven.
14Ik loof U omdat ik ontzagwekkend wonderlijk gemaakt ben; wonderlijk zijn Uw werken, mijn ziel weet dat zeer goed.
15Mijn beenderen waren voor U niet verborgen, toen ik in het verborgene gemaakt ben en geborduurd werd in de laagste plaatsen van de aarde.
16Uw ogen hebben mijn ongevormd begin gezien, en zij alle werden in Uw boek beschreven, de dagen dat zij gevormd werden, toen er nog niet één van hen bestond.
17Daarom, hoe kostbaar zijn mij Uw gedachten, o God, hoe machtig groot is hun aantal.
18Zou ik ze tellen? Zij zijn talrijker dan korrels zand; ontwaak ik, dan ben ik nog bij U.
19O God, breng de goddeloze om! Mannen van bloed, ga weg van mij.
20Want met listige plannen spreken zij over U en zij zetten Uw vijanden aan tot valsheid.
21Zou ik niet haten, HEERE, wie U haten, walgen van wie tegen U opstaan?
22Ik haat hen met een volkomen haat, mijn eigen vijanden zijn het.
23Doorgrond mij, o God, en ken mijn hart, beproef mij en ken mijn gedachten.
24Zie of er bij mij een schadelijke weg is en leid mij op de eeuwige weg.