1Eg hadde svar til dei som ikkje spurde, eg var å finna for dei som ikkje søkte meg. Eg sa: «Her er eg! Her er eg!» til eit folkeslag som ikkje kalla på mitt namn.
2Heile dagen rekte eg hendene ut til eit trassig folk som gjekk fram etter eigne tankar på vegar som ikkje var gode.
3Alltid gjer folket meg rasande rett opp i andletet. Dei ofrar slaktoffer i hagane og brenner røykoffer på teglstein.
4Dei held til i gravene og ligg på løynde stader om natta. Dei et svinekjøt og koker suppe på ureint offerkjøt.
5Dei seier: «Hald deg unna, kom ikkje nær meg, for eg er heilag for deg!» Slike er røyk i nasen på meg, ein eld som brenn heile dagen.
6Sjå, det er skrive opp framfor meg. Eg vil ikkje teia før eg har gjort gjengjeld. Eg skal gjengjelda dei rett i fanget,
7både for dykkar eigne synder og for syndene til fedrane, seier HERREN. Dei brende røykoffer på fjella og vanæra meg på haugane. Eg skal måla opp det dei før har gjort, og senda det rett i fanget på dei.
8Så seier HERREN: Så lenge det finst saft i druene, heiter det: «Øydelegg dei ikkje, for det er velsigning i dei.» Slik skal eg gjera for mine tenarar skuld, eg skal ikkje øydeleggja alt.
9Eg lèt ei ætt gå ut frå Jakob, frå Juda ein som skal arva mine fjell. Mine utvalde skal ta landet i eige, og tenarane mine skal bu der.
10Då skal Saron bli ein stad der småfe beiter og Akor-dalen ein stad der storfe kviler, for mitt folk som søkjer meg.
11Men de som har forlate HERREN og gløymt mitt heilage fjell, som dekkjer bord for Gad og skjenkjer krydra vin for Meni,
12dykk gjev eg over til sverdet, alle skal de bøya kne for å bli slakta. For eg ropa, men de svara ikkje, eg tala, men de høyrde ikkje. De gjorde det som var vondt i mine auge, og valde det eg ikkje ville.
13Difor seier Herren GUD: Sjå, mine tenarar skal eta, men de skal svelta. Sjå, mine tenarar skal drikka, men de skal tørsta. Sjå, mine tenarar skal gleda seg, men de skal skamma dykk.
14Sjå, mine tenarar skal jubla av hjartans lyst, men de skal skrika av hjartesorg og klaga av ei sundbroten ånd.
15Det namnet de lèt etter dykk, skal mine utvalde bruka som forbanning: «Måtte Herren GUD la deg døy!» Men tenarane sine skal han kalla med eit anna namn.
16Den som velsignar seg i landet, skal velsigna seg ved den trufaste Gud, og den som sver i landet, skal sverja ved den trufaste Gud. For no er dei første trengslene gløymde, ja, dei er løynde for auga mine.
17Sjå, eg skaper ein ny himmel og ei ny jord. Ingen skal minnast dei første ting, ingen skal tenkja på dei.
18Gled og fryd dykk til evig tid over det som eg skaper! For sjå, eg skaper Jerusalem om til fryd og folket der til glede.
19Eg vil fryda meg over Jerusalem og gleda meg over mitt folk. Aldri meir skal det høyrast gråt eller klageskrik i byen.
20Der skal det ikkje lenger finnast spedborn som berre blir nokre dagar gamle, eller gamle som ikkje når sine dagars fulle mål. Ung er den som døyr hundre år gammal, den som ikkje blir hundre, må vera forbanna.
21Dei skal byggja hus og sjølve bu i dei, planta vinmarker og sjølve eta frukta.
22Dei skal ikkje byggja så andre får bu og ikkje planta så andre får eta. Så gamle som trea skal folket mitt bli, mine utvalde skal sjølv få slita ut det dei har laga med eigne hender.
23Dei skal ikkje streva til inga nytte og ikkje føda til brå død. For dei er ei ætt velsigna av HERREN, dei skal ha etterkomarar hos seg.
24Før dei ropar, skal eg svara, medan dei enno talar, vil eg høyra.
25Ulven og lammet skal beita saman, og løva skal eta halm som oksen, men slangen skal ha støv til mat. Det finst ikkje vondskap eller øydelegging på heile mitt heilage fjell, seier HERREN.