Ezekiel 21— NO2011NN

¹HERRENS ord kom til meg:

²Menneske, vend deg i retning Teman, spå mot sør og tal profetord mot skoglandet i Negev!

³Sei til Negev-skogen: Høyr HERRENS ord! Så seier Herren GUD: Eg set fyr på deg, og elden skal svi av kvart tre i deg, både friske og tørre. Den logande elden skal ikkje slokna, men svi kvart andlet frå sør til nord.

⁴Alle menneske skal sjå at eg, HERREN, har kveikt elden, og han skal ikkje slokna.

⁵Då sa eg: Å, min Herre og GUD! Dei seier om meg: «No talar han i likningar att!»

⁶HERRENS ord kom til meg:

⁷Menneske, vend deg mot Jerusalem, spå mot heilagdomen og tal profetord mot Israels land!

⁸Sei til Israels land: Så seier HERREN: Sjå, eg kjem over deg. Eg dreg sverdet or slira og ryddar ut både rettferdige og urettferdige hos deg.

⁹Fordi eg vil rydda ut både rettferdige og urettferdige hos deg, skal sverdet mitt fara ut or slira mot alle menneske, frå sør til nord.

¹⁰Alle menneske skal kjenna at eg, HERREN, har drege sverdet or slira, og det skal ikkje koma tilbake dit.

¹¹Men du, menneske, skal stønna som om hoftene blir knuste. Med bitter smerte skal du stønna rett framfor auga på dei.

¹²Og når dei seier til deg: Kvifor stønnar du, skal du svara: På grunn av ei melding som kjem. Då skal kvart hjarte smelta bort, alle hender bli slappe, kvar ånd bli motlaus og alle kne bli som vatn. Sjå, det kjem, det skal henda! seier Herren GUD.

¹³HERRENS ord kom til meg:

¹⁴Menneske, tal profetord og sei: Så seier HERREN: Sverd, sverd, kvesst og slipt,

¹⁵kvesst for å slakta, slipt for å blinka som lyn. — Eller skal vi gleda oss? Herskarstaven til son min foraktar du, kvart tre. —

¹⁶Sverdet vart gjeve til sliping og lagt i handa. Det vart kvesst og slipt og gjeve til den som skal drepa.

¹⁷Skrik og hyl, du menneske! For sverdet råkar mitt folk og alle Israels fyrstar. Dei er overlatne til sverdet saman med mitt folk. Difor skal du slå deg på låret.

¹⁸For dette er prøva. Kva om du òg har forakta herskarstaven? Det skal ikkje henda, seier Herren GUD.

¹⁹Du menneske, tal profetord og slå i hop hendene! To og tre gonger skal sverdet råka. Det er eit sverd som drep mange, eit veldig drapssverd som trengjer djupt inn,

²⁰så hjartet skal skjelva og mange skal snubla. Eg set eit slaktesverd ved alle portane deira. Ve! Det er laga for å lyna, slipt for å slakta.

²¹Bit kvast til høgre og hogg til venstre, kvar du så blir vend.

²²Då skal eg òg slå hendene saman og bruka opp min harme. Eg, HERREN, har tala.

²³HERRENS ord kom til meg:

²⁴Du menneske, merk av to vegar som sverdet til Babel-kongen kan følgja. Begge vegane skal gå ut frå same landet. Og der vegane tek av til byar, skal du setja opp merke

²⁵ved vegkryssa, så sverdet kan fara til Rabba i ammonittlandet og til Juda, som har Jerusalem til festningsby.

²⁶Attmed vegskiljet der dei to vegane byrjar, har Babel-kongen stilt seg opp for å ta varsel. Han kastar lodd med piler, søkjer råd hos terafar og granskar levra frå offerdyr.

²⁷I høgre handa har han varselet for Jerusalem. Der skal han reisa rambukkar, opna munnen i kampskrik og lyfta røysta til krigsrop. Han skal stilla opp rambukkar mot portane, kasta opp ein voll og byggja skansar.

²⁸I folks auge er dette eit tomt varsel, endå dei har eid på det. Dette minner dei om skulda som fører til fangenskap.

²⁹Difor, så seier Herren GUD: De minner dykk sjølve om dykkar skuld når brota dykkar blir openberre så synda viser seg i alt de gjer. Fordi de er minte om det, skal de takast til fange.

³⁰Og du, din gudlause brotsmann, Israels fyrste! Dagen er komen, tida for di endelege straff.

³¹Så seier Herren GUD: Bort med turbanen, av med krona! Ikkje noko skal vera som det var! Gjer det låge høgt og det høge lågt!

³²Ruin, ruin, ruin gjer eg det til. Heller ikkje dette skjer før han kjem, han som eg har overlate dommen til.

³³Du menneske, tal profetord og sei: Så seier Herren GUD om ammonittane og deira spott: Sverd! Sverd! Trekt for å slakta, slipt for å sluka og lyna.

³⁴Medan du får tomme syn og varsel som er løgn, skal det rettast mot halsen på gudlause brotsmenn. Dagen er komen, tida for den endelege straffa.

³⁵Stikk sverdet i slira! På staden der du vart skapt, i landet du stammar frå, der vil eg dømma deg.

³⁶Eg auser ut min harme over deg og blæs min vreideeld mot deg. Eg gjev deg over til ilskne menneske, meistrar i øydelegging.

³⁷Du skal bli til føde for elden, blodet ditt skal renna midt i landet, og ingen skal minnast deg meir. For eg, HERREN, har tala.