Ezekiel 17— NO2011NN

¹HERRENS ord kom til meg:

²Menneske, sei fram ei gåte for Israels hus, fortel dei ei likning.

³Du skal seia: Så seier Herren GUD: Den store ørna med store venger og lange vengefjører, med tett og fargerik fjørham, kom til Libanon. Ho tok toppen av sederen,

⁴braut av den øvste greina, førte henne til kremmarlandet og sette henne i handelsbyen.

⁵Så tok ho ei plante som voks i landet, og sette henne i god jord på ein stad med mykje vatn, planta henne som eit piletre.

⁶Ho voks og vart til ein vinstokk, frodig, men låg av vekst, så rankene bøygde seg mot ørna og røtene voks inn under henne. Ho vart til ein vinstokk som fekk greiner og strekte ut sine kvister.

⁷Men det var ei anna stor ørn med store venger, med mektig fjørham. Og sjå, vinstokken tøygde sine røter bort imot henne, bøygde greinene mot henne, så ho skulle gje han meir vatn enn jordstykket han var planta i.

⁸I god jord, ved mykje vatn, var vinstokken planta, så han kunne få greiner og bera frukt og bli ein framifrå vinstokk.

⁹Sei: Så seier Herren GUD: Kjem han til å trivast? Kjem ikkje røtene til å bli rivne opp, vinstokken til å bli ribba for frukt og kvart friskt skot til å tørka? Når han tørkar, trengst det ingen sterk arm eller mykje folk til å riva han opp med rot.

¹⁰Sjå, no er vinstokken planta. Men vil han trivast? Vil han ikkje berre tørka når austavinden når han, tørka ut i den jorda der han voks?

¹¹HERRENS ord kom til meg:

¹²Sei til den trassige ætta: Skjønar de ikkje kva dette tyder? Sei no: Babel-kongen kom til Jerusalem, tok kongen og stormennene hennar og førte dei med seg til Babel.

¹³Han tok ein mann av kongeleg ætt og gjorde ei pakt med han, med dei forbanningar som høyrer til. Han tok stormennene i landet med seg.

¹⁴Slik skulle riket haldast nede for at det ikkje skulle reisa seg meir, men halda pakta med han og bli ståande.

¹⁵Men mannen gjorde opprør og sende talsmenn til Egypt for å skaffa hestar og mykje folk. Vil dette lukkast? Kan den sleppa unna som gjer slikt? Han som bryt pakta, kan han sleppa frå det?

¹⁶Så sant eg lever, seier Herren GUD: I Babel, hos den kongen som gjorde han til konge, skal han døy. Han vanvørde forbanninga og braut pakta.

¹⁷Farao vil ikkje koma med ein stor hær og mykje folk for å støtta han i krigen når fienden kastar opp ein voll og byggjer skansar for å rydda ut mange menneske.

¹⁸Han vanvørde forbanninga og braut pakta. Endå han hadde gjeve handslag, gjorde han alt dette. Han skal ikkje sleppa unna.

¹⁹Difor seier Herren GUD: Så sant eg lever, fordi han vanvørde forbanninga og braut pakta, skal eg la dei råka hans eige hovud.

²⁰Eg spenner ut garnet mitt over han og fangar han i nettet. Så fører eg han til Babel, der held eg dom over hans truløyse, for han var trulaus mot meg.

²¹Alle som rømmer frå troppane hans, skal falla for sverd, og dei som blir att, skal spreiast for alle vindar. Då skal de kjenna at eg, HERREN, har tala.

²²Så seier Herren GUD: Eg tek sjølv ein kvist av toppen på ein høg seder, frå dei øvste greinene riv eg eit fint skot og plantar det på eit fjell som ragar høgt.

²³På Israels høge fjell plantar eg det. Det skal få greiner og bera frukt og bli ein staut seder. Alle slags fuglar skal bu i det, alt som har venger, skal halda til i skuggen av greinene på det.

²⁴Då skal alle tre på marka kjenna at eg, HERREN, gjer det høge treet lågt, og det låge gjer eg høgt. Det friske treet lèt eg tørka, og det tørre lèt eg spira. Eg, HERREN, eg har tala og vil setja det i verk.