Numbers 20— NO1938N

¹I den fyrste månaden kom Israels-borni, heile lyden, til Sinøydemarki, og dei gav seg til i Kades. Der døydde Mirjam, og der vart ho gravlagd.

²Men der var ikkje vatn åt folket, og dei flokka seg i hop mot Moses og Aron.

³Og folket tretta med Moses og sa: Gjev me og hadde roke med då brørne våre let livet for Herrens åsyn!

⁴Kvi hev de havt Herrens folk ut i denne øydemarki, so me lyt døy her, både me og feet vårt?

⁵Kvi lokka de oss burt frå Egyptarland og førde oss hit til denne fæle staden, der det ikkje veks anten korn eller fikor eller vintre eller granateple og ikkje finst drikkevatn?

⁶Moses og Aron hadde seg undan flokken og gjekk burt til møtetjelddøri og kasta seg å gruve. Då synte Herrens herlegdom seg for dei.

⁷Og Herren tala til Moses og sa:

⁸Du skal taka staven, og du og Aron, bror din, skal kalla lyden i hop og tala til berget for augo deira, so skal det gjeva vatn utor seg; soleis skal du lata det koma vatn utor berget for dei og gjeva dei og feet deira drikka.

⁹Moses gjorde som Herren sa: han tok staven som låg framfor Herrens åsyn,

¹⁰og han og Aron kalla lyden i hop framfor berget; so sa han til dei: Høyr no, stridnakkar! Trur de at me kann lata det koma vatn åt dykk ut or dette berget?

¹¹So lyfte Moses handi og slo på berget med staven sin tvo gonger; då strøymde det ut mykje vatn, so både lyden og feet deira fekk drikka.

¹²Men Herren sa til Moses og Aron: Sidan de ikkje trudde på meg og ikkje helga meg for augo åt Israels-borni, so skal de ikkje få føra denne lyden inn i det landet eg hev gjeve dei.

¹³Det var denne kjelda som vart kalla Meribavatnet; der var det Israels-borni tretta med Herren, og han helga seg på dei.

¹⁴Frå Kades sende Moses dette bodet til kongen i Edom: So segjer Israel, bror din: Du veit kor mykje vondt me hev lide.

¹⁵Federne våre for ned til Egyptarland, og der budde me mange, mange år, og egyptarane var harde med oss og federne våre.

¹⁶Då ropa me til Herren, og han høyrde bønene våre og sende oss ein engel som førde oss ut or Egyptarland, og sjå, no er me i Kadesbygdi, innmed landskilet ditt.

¹⁷Kjære deg, lat oss få fara igjenom landet ditt! Me skal ikkje ganga igjenom åkrane eller vinhagane og ikkje drikka vatn or brunnane; me skal fara etter kongsvegen og ikkje taka av korkje til høgre eller vinstre, fyrr me er komne igjenom landet ditt.

¹⁸Men Edom svara: Du må ikkje fara fram her; gjer du det so møter eg deg med sverd i hand.

¹⁹Då sa Israels-borni til han: Me skal fylgja storvegen, og dersom me drikk av vatnet ditt, me eller buskapen vår, so skal eg gjeva deg like for det. Det er ikkje stort eg bed um; eg vil berre få ganga etter vegen.

²⁰Edom svara: Nei, du slepp ikkje fram her; og gjekk imot dei med mykje folk og med våpen i hand.

²¹Edom vilde ikkje gjeva Israel lov til å fara igjenom landet sitt, og Israel gjekk undan for han og tok ei onnor leid.

²²So tok dei ut ifrå Kades, og Israels-borni, heile lyden, kom til Horfjellet.

²³Og der, ved Horfjellet, i landskilet åt Edom, sa Herren til Moses og Aron:

²⁴No skal Aron fara til federne sine. De var ulydige mot meg ved Meribavatnet; difor skal han ikkje koma inn i det landet eg hev gjeve Israels-borni.

²⁵Hav Aron og Eleasar, son hans, med deg upp på Horfjellet;

²⁶og tak av Aron presteklædi og hav dei på Eleasar, son hans! So skal Aron fara til federne sine og døy der.

²⁷Moses gjorde som Herren hadde sagt, og dei steig upp på Horfjellet for augo åt heile lyden,

²⁸og Moses tok av Aron presteklædi og hadde dei på Eleasar, son hans. So døydde Aron der uppå høgste fjellet, og då Moses og Eleasar kom ned av fjellet,

²⁹og folket såg at Aron var burte, då syrgde alle Israels-ættene yver han i tretti dagar.