1Ти, Кој живееш под покрив на Сèвишниот, што се одморуваш во сенката на Сèдржителот,
2речи му на Господа: „Прибежиште мое! Тврдино моја! Боже мој, на Кого се надевам!”
3Зашто Тој ќе те ослободи од примката на ловецот, од гибелниот помор.
4Ќе те заштити со Своите крила, и ќе се засолниш под Неговите крила. Неговата вистина е штит и закрила!
5Не ќе се боиш од ноќен страв, ниту од стрелата што лета дење,
6ни од поморот, што се поткрадува во темнина, ни од гибелта што опустува напладне.
7И нека паѓаат илјади покрај тебе, десетици илјади до Твојата десница, но до тебе нема да се приближи!
8Само штом погледнеш со окото, веќе ќе ја видиш платата на грешниците.
9Зашто Господ е твое засолниште, го избра Сèвишниот за своја закрила.
10Нема да те најде несреќата, неволјата нема да се приближи до твојот шатор.
11Зашто им заповеда на Своите ангели, да те чуваат на сите твои патишта.
12Ќе те носат на раце, за да не се сопнеш на камен.
13Со ногата ќе газиш лав и лутица, ќе ги згазиш лавчето и змијата.
14Ќе го избавам зашто ме љуби, ќе го закрилам зашто Го познава Моето име.
15Ќе Ме повика, а Јас ќе го услишам, со него ќе бидам во неволја, ќе го спасам и ќе го прославам.
16Ќе го наситам со многу денови, ќе му го покажам Моето спасение.