1Боже, незнабожците, ете, навлегоа во Твоето наследство, го запустија Твојот Свет Храм, го претворија Ерусалим во урнатини.
2Мртвите тела на Твоите слуги им ги дадоа за храна на небесните птици, месото на Твоите свети на земските ѕверови.
3Им ја пролеваа крвта како вода околу Ерусалим, и немаше никој, за да ги погребе.
4Станавме за срам пред своите соседи, присмев и ругање за сите околу нас.
5До кога уште, Господи? Зар ќе се гневиш секогаш? Зар Твојата ревност ќе гори како оган?
6Излеј го гневот врз незнабожците, што не Те признаваат, и врз царствата што не го повикуваат Твоето име!
7Зошто го изедоа Јакова и го опустија неговото престојувалиште.
8Не спомнувај си, против нас, за беззаконијата на татковците, нека нè испревари Твојата милост, зашто сме јадни и неволни.
9Помогни ни, Боже, наше спасение, заради славата на Своето име, ослободи нè и прости ни ги гревовите заради Своето име!
10Зошто незнабожците да зборуваат: „Па каде е нивниот Бог?” Нека се покаже врз многубожците, пред нашите очи, како ја одмаздуваш пролеаната крв на Своите слуги!
11Нека стигнат до Тебе воздишките на затворениците, со силата на Своите мишки запази ги осудените на смрт!
12А на нашите соседи врати им ја седмократно, во пазувите, хулата што Ти ја нанесоа Тебе, о Господи!
13А ние, Твојот народ и овци на Твоето пасиште, ќе Те славиме довека, ќе ја разгласуваме Твојата фала, од род на род!