1Одлучив: „Ќе го чувам мојот пат, за да не згрешам со јазикот; ќе ја зауздам мојата уста, додека е нечестивиот пред мене!”
2Онемев, замолкнав, не пуштав глас дури и од доброто - болката ми стана погорчлива.
3Срцето пламна во мене, при сама помисла избувнуваше оган; тогаш проговорив со мојот јазик!
4Кажи ми го, Господи, мојот крај, и колкав е бројот на моите денови, за да знам колку сум ништожен.
5Ете, со педа ми ги измери деновите, и векот мој е како ништо пред Тебе; вистина, секој човек што стои цврсто е суета.
6Човекот поминува како сенка, суета е сето негово богатство, збира, а не знае кој ќе го земе!
7А сега, на што да се надевам, Господи? Мојата надеж е во Тебе!
8Избави ме од сите мои беззаконија, не оставај да му бидам за потсмев на безумниот!
9Молчам и не ја отворам устата, зашто Ти направи така!
10Отстрани го од мене Твојот бич, зашто издивнувам под тежината на Твојата рака.
11Ти го поправаш човекот со казна, и сè што му е најмило го расипуваш како молец; навистина, секој човек е суетен.
12Послушај ја, о Господи, мојата молитва, послушај ги моите повици, не премолчувај на моите солзи! Зашто сум придојденец кај Тебе, како сите мои татковци.
13Сврти го погледот од мене, да здивнам, пред да заминам и да ме нема.