1Горко им на безгрижните на Сион и на „спокојните” на Самариската Гора, наречени „првина на народите,” на кои им се обратува Израелевиот дом.
2Тргнете во Хална и видете, отидете оттаму во Големиот Емат, слезете во Филистејскиот Гат. Дали им е подрачјето поголемо од вашето?
3Мислите: далеку е кобниот ден, и ја приближувате власта на насилството.
4Лежејќи врз легла од слонова коска, навалени на постелите, јадат јагниња од стадото и телиња од стајата.
5Викаат покрај звукот на псалтирот, измислуваат свирки како Давид,
6пијат вино од врчви и се мачкаат со најдобро масло, но за Јосифовото паѓање не се грижат.
7Затоа сега првите ќе бидат протерани, ќе молкне веселбата на раскошниците.
8Господ се заколна Сам Себеси и вака говори Господ, Бог над Воинствата: „Се гнасам од Јакововата гордост, и ги мразам неговите дворци, ќе ги предадам градот и сè во него.”
9Ако останат и десет луѓе во една куќа, ќе умрат.
10Роднината и горачот ќе се фатат да ги изнесат коските од куќата; ако некој би го прашал оној во аглот на куќата: „Остана ли уште некој со тебе?” Тој ќе одговори: „Не! Тишина! Господовото име не смее да се спомне.”
11Зашто, ете, Господ заповеда, и голема куќа се разурнува во делчиња, малата куќа се распукнува во делови.
12Трчаат ли коњите по стрмните карпи? Дали се ора морето со волови? Вие ја претворувате правдата во отров, а плодот на справедливоста во пелин.
13Вие му се радувате на Ло-Дабар кога велите: „Не го зазедовме ли со своја сила Карнаим?”
14„Ха, еве, Израелев доме, подигам против тебе - говори Господ, Бог над Воинствата - народ што ќе ве угнетува од Ематскиот Влез до Пустинскиот Поток.”