Revelation 12— 2006

¹И голем знак се покажа на небото: жена, облечена во сонце; под нозете нејзини беше месечината, а на главата нејзина — венец од дванаесет ѕвезди.

²Таа беше бремена и викаше од породилни болки, и се мачеше да роди.

³Потоа се јави друг знак на небото. Ете, голем црвен змев со седум глави и десет рогови, а на главите негови седум круни;

⁴опашката негова повлече една тре­тина од небеските ѕвезди и ги фрли на земјата. Змевот застана пред жената, која сакаше да роди, та, кога ќе роди, да го изеде детето нејзино.

⁵И таа роди машко дете, кое ќе ги па­се сите народи со железен жезол; и де­тето нејзино беше грабнато и однесено кај Бога и Неговиот престол.

⁶А жената побегна во пустина, каде што имаше приготвено место од Бога за да ја хранат таму илјада двесте и шеесет дена.

⁷И настана војна на небото: Михаил и неговите ангели војуваа против змевот, а змевот и неговите ангели војуваа против нив;

⁸но беа поразени, и за нив веќе не се најде место на небото.

⁹И беше исфрлен големиот змев — старата змија, наречена ѓавол и сатана, која ја мами целата вселена, беше со­бо­рена на земјата, и заедно со неа и анге­лите нејзини беа исфрлени.

¹⁰И чув висок глас на небото како зборува: „Сега настана спасението и силата и царството на нашиот Бог и власта на Неговиот Христос, бидејќи е симнат клеветникот на браќата наши, кој ги клеветеше пред нашиот Бог дење и ноќе.

¹¹Тие го победија со крвта на Јагнето и со словото на своето сведоштво и не се грижеа за животот свој дури до самата смрт.

¹²Затоа веселете се, небеса, и вие, кои живеете на нив! Тешко вам, кои живе­ете на земјата и морето, зашто ѓаволот слегол кај вас со голем гнев, бидејќи знае дека му останува малку време!“

¹³А кога виде змевот дека е фрлен на земјата, почна да ја гони жената што го беше родила машкото дете.

¹⁴И ѝ се дадоа на жената две крилја како на голем орел за да одлета во пустината на своето место, каде ќе се храни време, две времиња и половина време, далеку од лицето на змијата.

¹⁵И змијата од устата своја испушти по жената вода како река, за да ја од­влече со реката.

¹⁶Но земјата ѝ помогна на жената: ја отвори земјата устата своја и ја проголта реката што ја беше испуштил змевот од устата своја.

¹⁷И се разлути змевот на жената и отиде да војува со другите од семето нејзино што ги пазат Божјите заповеди и го имаат сведоштвото на Исус Хрис­тос.

¹⁸И застана на морскиот песочен брег.