Acts 17— 2006

¹Минувајќи преку Амфипол и Аполонија, дојдоа во Солун, ка­де што имаше јудејска синагога.

²Павле, по својот обичај, влезе кај Ју­дејците и три саботи по ред им зборува­ше од Писмото.

³Тој им објаснуваше и докажуваше дека Христос требаше да пострада и да воскресне од мртвите и дека овој Исус, Кого тој им Го проповеда, е Христос.

⁴И некои од нив поверуваа и се при­со­единија кон Павле и Сила, — големо мнозинство богобојазливи Елини, а исто така и не малку угледни жени.

⁵Но некои од Јудејците што не по­ве­руваа, поттикнати од завист, зедоа не­кои лоши луѓе од пазарите, се насобраа по групи и го разбунтуваа градот. По­тоа ја нападнаа Јасоновата куќа и поч­наа да ги бараат за да ги изведат пред народот.

⁶А бидејќи не ги најдоа, го изведоа Јасон и некои браќа пред градските началници и викаа дека оние што го по­буниле целиот свет сега дошле и тука, дека нив

⁷ги прибрал Јасон, а сите тие пос­тапуваат против заповедите на царот, изјавувајќи дека има друг цар — Исус.

⁸Така го вознемирија народот и градските началници, кои го слушаа тоа.

⁹Но тие, откако добија залог од Јасон и од другите, ги пуштија.

¹⁰А браќата веднаш преку ноќта ги упатија Павле и Сила кон Верија. Тие кога пристигнаа, отидоа во јудејската синагога.

¹¹Овие беа поблагородни од солунја­ни­те; тие го примија словото со голема усрдност и секој ден го проверуваа Пис­мото, за да се уверат, дали е тоа та­ка.

¹²И мнозина од нив поверуваа — од Елините не мал број угледни мажи и жени.

¹³Но солунските Јудејци, штом дознаа дека Павле и таму го проповеда словото Божјо, дојдоа и таму за да го потресат и вознемират народот.

¹⁴Тогаш браќата го испратија Павле да оди кон морето, а Сила и Тимотеј ос­танаа таму.

¹⁵Оние, што го придружуваа Павле, го доведоа до Атина и се вратија со за­повед од него до Сила и Тимотеј, да дојдат и тие поскоро кај него.

¹⁶И додека ги чекаше нив во Атина, духот на Павле се вознемируваше, гледајќи го градот, полн со идоли.

¹⁷И тој расправаше во синагогата со Јудејците и побожните, и секој ден на плоштадот со оние што ќе ги сретнеше.

¹⁸А некои епикурејски и стоички фи­лозофи почнаа да се препираат со него; едни велеа: „Што сака да каже овој празнословец?“, а други: „Се чини дека тој проповеда туѓи божества“, зашто им благовестеше за Исус и за воскресението.

¹⁹И зедоа, та го одведоа на Аре­опа­гот, велејќи: „Ќе можеме ли да знаеме какво е тоа учење што го проповедаш?

²⁰Бидејќи нешто непознато внесуваш во ушите наши. Затоа сакаме да знаеме што е тоа.“

²¹А, пак, сите атињани, како и ту­ѓин­ците, кои живееја кај нив, во ништо друго не сакаа да го поминуваат времето освен во тоа да зборуваат или да слу­шаат за нешто ново.

²²Тогаш Павле застана сред Ареопагот и рече: „Луѓе атињани, по сѐ гледам дека сте побожни.

²³Зашто, кога минував и ги разгледував светилиштата ваши, најдов и жрт­ве­ник, на кој беше напишано: ‚На непознатиот Бог.‘ За Него, пак, Кого вие не Го знаете, а Кого Го почитувате, за Не­го јас ви проповедам.

²⁴Бог, Кој го создаде светов и сѐ, што е во него; Тој, Кој е Господ на небото и на земјата, не живее во ракотворени храмови,

²⁵ниту, пак, прима служба од човечки раце како да има потреба од нешто, но Сам на сите им дава живот, здив и сѐ.

²⁶Од една крв го создаде сиот род чо­вечки за да живее по целото лице на земјата, откако утврди предопределени времиња и граници на нивните живе­алишта,

²⁷за да Го бараат Господа, та да би можеле некако да Го насетат и најдат, иако Тој не е далеку од секого меѓу нас:

²⁸зашто ние преку Него живееме, се движиме и постоиме, како што рекле и некои од вашите стихотворци: ‚Негов род сме.‘

²⁹И така, бидејќи род Божји сме, не треба да мислиме дека Божеството прилега на злато, или сребро, или камена творба што излегла од човечки ум и измислица.

³⁰Бог, пак, не осврнувајќи се на вре­мињата на незнаење, сега редум им заповеда на сите луѓе да се покаат,

³¹зашто определи ден кога праведно ќе му суди на светот преку одредениот од Него Човек, откако ги увери сите со Неговото воскресение од мртвите.“

³²Кога чуја за воскресението од мрт­вите, едни се насмеаја, а други рекоа: „Другпат сакаме да послушаме за тоа.“

³³И тогаш Павле си отиде од нив.

³⁴А некои луѓе се присоединија кон него и поверуваа. Меѓу нив беше Ди­онисиј Ареопагит и една жена, по име Дамара, и други со нив.